Home / feestjes / Angst

Ontroerend

Angst

10-9-2007 | feestjes | 
|
Voor een keertje deel uitmaken van een gemeenteraadsvergadering. In de zaal zitten die je kent van de uitzendingen bij RTV Utrecht, op de publieke tribune, of zelfs op een echte stoel van een echt raadslid, met een echte microfoon, waar je echt op kan drukken en dan prijkt je gezicht echt op het grote beeldscherm aan de muur.
tekst: Neeltje Huirne



Zo moest het voelen voor het kleine publiek dat kon komen kijken naar het stuk ‘Angst’ door burgemeester Annie Brouwer-Korf, een aantal wethouders en raadsleden. Een klein publiek, benadruk ik, want het overgrote deel van de kaartjes was bestemd voor familie en vrienden van de acteurs, waardoor veel nieuwsgierigen, meerdere malen, tevergeefs in de rij hebben gestaan.

Onder leiding van Erik Snel van Theatergroep Aluin en Paul Feld van Growing Up in Public, spelen de burgemeester en wethouders een speciale raadsvergadering rond het thema ‘angst’. Een trompet schalt, de raadsleden komen op, nemen hun plaats in achter hun microfoon en de voorzitter opent de vergadering door een samenzang aan te kondigen. Collectief zingen burgemeester, wethouders en raadsleden dat ze bang zijn voor “vanalles en nog wat. Wij zijn bang voor deze tijd. Bang voor ziektes en ouderdom en bang voor de richting die de maatschappij op gaat. Maar het allerbangst zijn wij voor pitbullhonden.”

Het heeft iets ontroerends, deze samenzang, omdat het zo herkenbaar is. Het voelt gek om een groep mensen hardop te horen zeggen waar ze bang voor zijn… dingen waar je zelf ook bang voor bent. Deze magie is echter doorbroken zodra de vergadering begint en het debat ontstaat tussen hen die zich in de politiek willen laten leiden door angst, en zij die daar fel op tegen zijn. De raadsleden lezen van papier en waar de één dat met verve doet en een stevig potje staat te acteren, kan de ander de tekst nauwelijks foutloos uit zijn mond krijgen. Dat is jammer. Had iedereen het scenario uit het hoofd geleerd, dan had het stuk veel meer impact kunnen hebben dan het nu had. Nu zag ik vooral lezende mensen, en ontging mij wat zij zeiden.

Toch waren de teksten van Snel en Feld sterk:

“Wanneer de nood dringt, speelt het gevaar voor de ware leider geen rol.”

“Vluchten is verliezen. Een aanvoerder die haar eigen krachten kent, die wint.”

“Wij zijn gedoemd tot kwetsbaarheid.”

Aan het eind van de vergadering, waarin de gemoederen hoog op lopen en er zelfs nog sprake is van een volledig overbodig, slapstick-achtig handgemeen, is het woord aan de burgemeester. Zij verwijst in een prachtige, gedragen monoloog naar haar naderende vertrek: “Ik ben niet meer geschikt als heerseres. Ik heb de stad lang geluk gebracht en nu is het voorbij.” Dan spreekt zij over angst: “Met angst moet je doorbijten. Angst kan alleen in bedwang worden gehouden door moed, maar vooral door wijsheid. En aan wijsheid is een groot gebrek in deze maatschappij.”

Haar woorden maken de zaal stil. Totdat de raadsleden losbarsten in een ‘Als ik boven op de Dom sta’ en de magie wederom verbroken wordt.
 

Informatie