Wie een blik werpt op de kaft van de debuutroman Fantastica van Merel Roze, wordt wellicht in eerste instantie wat misleid door de zachte pasteltinten, wanneer die persoon denkt met chicklit te maken te hebben. Wie wellicht de eerste vijftig bladzijden leest zou gelijke vermoedens kunnen hebben. Toch, het ‘gelijke monniken gelijke kappen’ gaat hier niet op…
Tekst: Merijn Schipper
De hoofdpersoon, web-logster Roos de Leeuw (de naam verwijst overigens niet naar de schrijfster), kan chicklit-eigen, inderdaad aanvankelijk omschreven worden als een wat romantisch ingestelde single, ‘zoekend naar geluk en hunkerend naar meer’. En doordat de nadruk over het algemeen op het verhaal ligt, lijkt het diepgang te ontberen. Maar pas op! Het is geen boek voor ‘chicks’ alleen en diepgang schuilt in een onderliggende, fascinerende dramatiek.
Bovendien blijkt Merel Roze goed nagedacht te hebben over stijlgebruik en perspectief. Aanvankelijk is alles zwart / wit (of roze / blauw) als er een aantal een aantal kortstondige scharrels beschrijft. Zinnen als: “Hij had het initiatief genomen. Fijn, een man met leidinggevende capaciteiten” zijn er schering en inslag. Maar, als later haar grote liefde Jake Mander in het spotlicht verschijnt, verandert deze toon geleidelijk. Af en toe springt het taalgebruik je in het oog, zoals: “Ik heb eens een tijdspanne zitten reflecteren.”
Maar goed, waar gaat Fantastica dan over? Over het hebben van een relatie met een ‘homme fatal’. Jake (iets dat verdacht veel lijkt op ‘fake’) lijdt aan Pseudologia Fantastica. Hij verzint zijn hele leven aan elkaar, en graaft in Roos’ egodocumenten om alles over haar te weten te komen. Houd de kaft maar eens in het donker, dat verbeeldt het thema nog het beste.
Gaandeweg komt Roos achter steeds meer onjuistheden. En telkens als ze Jake ernaar vraagt, ontwijkt hij een antwoord of verzint hij nog een ander verhaal. Dit gaat zo ver dat je je afvraagt hoe het toch komt dat Roos zo lang bij hem blijft. Toch is het niet zo’n onwerkelijk idee dat het wel vaker gebeurt. Hoeveel stellen hebben niet al tijden strijd, maar kunnen geen streep onder hun relatie zetten?
Fantastica is een vlot geschreven roman. Het is humorvol en vol rake observaties. In taalgrapjes blinkt Roze helemaal uit. “Je ruikt lekker, zei hij. ‘Naar bloemen in mei.” “Met e i of i j?’ vroeg ik.” Ondanks dit lichtvoetige taalgebruik wordt de onderliggende wrangheid allengs voelbaarder naarmate het bedrog van Jake groeit. Wie van eenvoudige chicklit houdt, vindt een addertje onder de kaft. Wie breder is geïnteresseerd, geïntrigeerd wordt door psychologie, moet het boek juist daarom wel openslaan.
Merel Roze; Fantastica
Eerste druk: 2006
Aantal bladzijden: 280
Uitgever: Archipel te Amsterdam
Tekst: Merijn Schipper
De hoofdpersoon, web-logster Roos de Leeuw (de naam verwijst overigens niet naar de schrijfster), kan chicklit-eigen, inderdaad aanvankelijk omschreven worden als een wat romantisch ingestelde single, ‘zoekend naar geluk en hunkerend naar meer’. En doordat de nadruk over het algemeen op het verhaal ligt, lijkt het diepgang te ontberen. Maar pas op! Het is geen boek voor ‘chicks’ alleen en diepgang schuilt in een onderliggende, fascinerende dramatiek.Bovendien blijkt Merel Roze goed nagedacht te hebben over stijlgebruik en perspectief. Aanvankelijk is alles zwart / wit (of roze / blauw) als er een aantal een aantal kortstondige scharrels beschrijft. Zinnen als: “Hij had het initiatief genomen. Fijn, een man met leidinggevende capaciteiten” zijn er schering en inslag. Maar, als later haar grote liefde Jake Mander in het spotlicht verschijnt, verandert deze toon geleidelijk. Af en toe springt het taalgebruik je in het oog, zoals: “Ik heb eens een tijdspanne zitten reflecteren.”
Maar goed, waar gaat Fantastica dan over? Over het hebben van een relatie met een ‘homme fatal’. Jake (iets dat verdacht veel lijkt op ‘fake’) lijdt aan Pseudologia Fantastica. Hij verzint zijn hele leven aan elkaar, en graaft in Roos’ egodocumenten om alles over haar te weten te komen. Houd de kaft maar eens in het donker, dat verbeeldt het thema nog het beste.
Gaandeweg komt Roos achter steeds meer onjuistheden. En telkens als ze Jake ernaar vraagt, ontwijkt hij een antwoord of verzint hij nog een ander verhaal. Dit gaat zo ver dat je je afvraagt hoe het toch komt dat Roos zo lang bij hem blijft. Toch is het niet zo’n onwerkelijk idee dat het wel vaker gebeurt. Hoeveel stellen hebben niet al tijden strijd, maar kunnen geen streep onder hun relatie zetten?
Fantastica is een vlot geschreven roman. Het is humorvol en vol rake observaties. In taalgrapjes blinkt Roze helemaal uit. “Je ruikt lekker, zei hij. ‘Naar bloemen in mei.” “Met e i of i j?’ vroeg ik.” Ondanks dit lichtvoetige taalgebruik wordt de onderliggende wrangheid allengs voelbaarder naarmate het bedrog van Jake groeit. Wie van eenvoudige chicklit houdt, vindt een addertje onder de kaft. Wie breder is geïnteresseerd, geïntrigeerd wordt door psychologie, moet het boek juist daarom wel openslaan.
Merel Roze; Fantastica
Eerste druk: 2006
Aantal bladzijden: 280
Uitgever: Archipel te Amsterdam
Merel Roze04-10-2006
