Is er ècht maar één punkfolkband in Utrecht? En hebben de leden ooglapjes op? Houten poten? Wel eens iemand gevierendeeld? Of minstens het oog van een ontrouwe, valse tik uitgestoken? Ga eens een avondje op café met Circle J en je weet 't.
tekst: Maartje Rutten | beeld: Niek Heemskerk
Het was een goed jaar voor Circle J, 2007. Touren met The Levellers, onder andere in Paradiso spelen en het jaar afsluiten met een plaat die meer dan goed ontvangen werd. Afgelopen november kwam Fat Man's Chest uit, Circle J's tweede plaat. "...wie is afgehaakt (…) bij de laatste Dropkick Murphy's moet gewoon Fat Man’s Chest halen. De leukste punkplaat in lange, lange tijd," vindt OOR. "En nou wil ik snel Circle J met hun versie van Jackson op de radio horen," aldus Platomania. Verdraaid, dat klinkt goed. Jan (gitaar), Marianne (thin whistle) en Remco (drums) kunnen dat alleen maar beamen. "Jan is er wel enorm arrogant van geworden," zucht Remco.
Een positieve recensie in de OOR is natuurlijk iets waar je blij van wordt. Maar waar Circle J pas ècht blij van wordt is een hele menigte springende mensen. Springende mensen en Circle J, die gaan goed samen. De band weet een onmiskenbaar blij gevoel in je los te maken. Optreden betekent feest. "Tom, onze zanger, maakt wel hele brute teksten, over vierendelen en mensen ophangen aan de hoogste masten.. maar dat alles dan wel heel feestelijk," vertelt Remco. Typisch folk, zegt Marianne. "Het gaat eigenlijk alleen maar over ellende. Maar die ellende wordt wel heel vrolijk gebracht. Folk gaat erom: het leven is niet makkelijk. En om het leven wat makkelijker te maken, maak je muziek. Het heeft ook erg te maken met samenhang; een gemeenschap kan door moeilijke tijden gaan, maar zit dan wel samen aan de toog." En over vreemdgaan gaat het ook. Vrouwen die vreemdgaan vooral. "En die krijgen dan niet zomaar een corrigerend tikje," glundert Remco, "nee, er wordt meteen een oog uitgestoken. Of twee. Maar wel op een heel vrolijke manier. Het heeft ook erg te maken met vrijheid, denk ik. Nummers als The Tale of the Whailing Whale en Tomorrowland gaan daar ook over. Je bent op één plek, en dat is even leuk, maar je gaat dan toch weer op zoek naar iets anders. Altijd weer ergens anders naartoe trekken en daar een nieuw leven opbouwen."
Jan, Remco, Marianne en Tom. Jasper die banjo speelt is helaas ziek.
Zanger Tom komt binnen als geroepen. Hoe zit dat met die brute teksten? "Mijn vriendin wordt er ook wel eens bang van. Maar ik doe ook maar wat, hoor. Ik weet ook niet waar het vandaan komt. Het is puur een ode aan Johnny Cash, eigenlijk: God, Love, Murder. Ik haal ook veel inspiratie uit wat ik tegenkom. Het boek Musashi bijvoorbeeld – over de gelijknamige, legendarische samoerai waarover Eiji Yoshikawa een roman schreef – is ook een erg goede inspiratiebron. Dat boek begint vlak na de slag bij Sekigahara. Die man staat alleen, midden in het slagveld. Ik denk dan: da's een mooi begin. Wat denkt die man nou? Maar het is ook leuk als er iemand een thema aandraagt. Dan zeg ik: waar moet 't over gaan? Marianne roept dan altijd: 'Over dood en verderf! Oorlog! Oorlog!' Maar soms heb ik wel even genoeg van alle dood en verderf. Dan schrijf ik een liedje over een walvis, ofzo, een walvis die graag een vogeltje wil zijn. En daar ben ik dan best wel tevreden mee. Daar moest de rest wel even aan wennen, trouwens." "Ja," zegt Jan, "wij dachten: wanneer gaan we die walvis nou afmaken?" "Maar daar gaat het niet om," zegt Tom. "Wie wil er niet vliegen? Wie heeft nooit gedacht, toen hij bij zijn ouders de deur uitliep: nu wil ik vliegen? Nou, walvissen hebben dat ook." En nou maar hopen dat die walvissen vervolgens niet feestelijk gevierendeeld worden.
