Utrecht als Buckler? Stadsdichter 21-01-2009
Frank Heinen houdt je op de hoogte van de laatste ontwikkelingen rond de verkiezing van Utrechts eerste stadsdichter.
tekst: Frank Heinen

“We moeten het stadsdichterschap maar eens formaliseren.”

Gedenkwaardige woorden, gesproken door Alice van Rooij, D66-raadslid in februari van 2008. Nog geen jaar na dit eerste opzetje is de inschrijfdatum inmiddels verstreken. Poetes maudits, slammers, schrijvers van light verse en troubadours konden zich allemaal inschrijven voor de functie van Stadsdichter van Utrecht. Alsof je een vacature in de krant zet voor de spitspositie van het Nederlands Elftal: hoeveel duizenden mannen er ook komen solliciteren, uiteindelijk zullen alleen Huntelaar en Van Nistelrooij voor een tweede gesprek worden uitgenodigd.

De gemeente pakt de zaken meteen grondig aan.
De criteria voor dit erebaantje – waar een jaarsalaris van 5000,- euro aan vast hangt – zouden in principe alle goed bedoelende maar matig dichtende amateurs en semi-professionals moeten afschrikken om hun op rijm gestelde sollicitatie op de bus te doen:

∙ geboren en/of woonachtig in Utrecht of buurgemeenten en is op Utrecht georiënteerd
∙ in staat om een breed publiek te bereiken en aan te spreken
∙ organiserend vermogen
∙ ideeën voor spraakmakende/opvallende initiatieven
∙ in staat de aandacht te vestigen op dan wel discussie te stimuleren over bijzondere gebeurtenissen/evenementen in de stad
∙ dichter van professioneel niveau (heeft minimaal 1 bundel uitgebracht bij een erkende uitgeverij)

Tot zover het mogelijke stadsdichterschap van ome Herman, die al vijftien jaar vruchteloos zijn bundel-in-wording naar allerhande uitgeverijen stuurt.

Harde Kern
Het was natuurlijk al lang een doorn in het oog van de culturele harde kern in de Utrechtse binnenstad dat Dongeradeel, Uden en Coevorden hun eigen dichter hadden, terwijl de literaire elite van de Domstad voor altijd vaderloos door het leven leek te zullen gaan.

Stadsdichter
Dankzij Alice van Rooij zal 2009 de geschiedenis ingaan als het jaar waarin de wereld er een stadsdichter bijkreeg. Een stadsdichter met hopen verantwoordelijkheid bovendien, getuige het takenlijstje van de gemeente:

∙bijdragen aan de merkversterking van Utrecht
∙betekenis van poëzie voor de stad laten zien
∙poëzie in het algemeen stimuleren
∙aandacht voor dan wel discussie over bijzondere gebeurtenissen/evenementen in de stad bewerkstelligen

Het is allemaal goed bedoeld en je kunt als gemeente ook moeilijk achterblijven. Zeker als je een gemeente bent die het cultuurbeleid hoog in het vaandel heeft, een gemeente met een rijke literaire geschiedenis bovendien. Dan is een stadsdichter zoiets als een sterrenrestaurant, een eredivisieclub of een clubje probleemjongeren; onmisbaar voor het aanzien van de stad.

Spijtig
Het spijtige van de hele verkiezing is dat er maar één persoon geschikt is.
Er zijn dan twee opties:
1) de persoon wordt verkozen, waarmee de feitelijke situatie bekrachtigd wordt en in feite alles blijft zoals het was (afgezien dan van die 5000 euro)
of
2) de persoon wordt niet verkozen en de officiële stadsdichter is een ander dan de officieuze stadsdichter.

Wordt die persoon om welke drogreden dan ook niet verkozen óf moet die persoon na een statutair vastgestelde termijn weer vervangen worden, dan zal er iemand stadsdichter worden die daar niet het meest geschikt voor is. De poëziescene in Utrecht zal in twee kampen uiteenvallen. Er zullen rellen van komen. Polemieken vol poëtische doodswensen. Een schisma ter grootte van de Oudegracht zal van Utrecht voor altijd een verscheurde stad maken.

Erger
Nog erger: het is maar helemaal de vraag wat er dan met het merk Utrecht zal gebeuren. Utrecht, de Buckler onder de poëziesteden. Utrecht, de stad waar poëzie haar betekenis verloor. Utrecht, de prozagribus aan de Vecht. Utrecht, de stad van Henk Westbroek. Utrecht…

Uitzwaaien
Als het zo ver is, zullen we onze enige echte stadsdichter moeten uitzwaaien. Hij zal nog één kopje koffie bestellen in Orloff, hij zal nog één keer de grachten bezingen en dan zal hij zijn scootertje starten en aan de horizon verdwijnen om nooit meer in ons midden terug te keren. Op naar het stadsdichterschap van Maarssen of Veenendaal.

Ik hoop dat je gesolliciteerd hebt, Ingmar.
reacties: 0 | reageer