Away We Go is een origineel drama van regisseur Sam Mendes (o.a. bekend van Revolutionary Road). De film gaat over een stel dat, in verwachting van hun eerste kind, plotseling inziet nog niet zo’n vaste basis te hebben voor een gezin. Op zoek naar grond om te wortelen gaan ze op een roadtrip en stuiten daarbij op de vreemdste types en gezinnen. Away We Go is komisch en ontroerend en is bovendien verrassend positief voor een Sam Mendes film.
tekst: Marie-José Vincent
Burt en Verona zijn in de dertig, verwachten hun eerste kind, en realiseren zich plots dat ze nog niet zo’n stevig fundament hebben voor een volwassen leven. Hun raam is van karton en ze kennen niemand in de buurt behalve Burt’s ouders. Als zij ook nog eens gaan emigreren, besluiten de geliefden, zwanger en wel, op zoek te gaan naar een nieuwe thuisbasis. Hiertoe werken ze een kleurrijk reisschema af. De tocht voert langs vrienden en bekenden, stuk voor stuk karakteristieke personages. Nergens is het echt normaal en dat leidt tot soms hilarische scènes, die je vooral zelf moet gaan zien.
Terwijl er veel coming of age movies gemaakt worden over het opgroeien van jongeren, gaat het in deze film juist over het volwassen worden van dertigers. De film concentreert zich op een verfrissende manier op de werkelijke focus van het verhaal. De zwangerschap zelf is hierbij van ondergeschikt belang. Noch de conceptie, noch de geboorte komen voor in het tijdspad van de film. De verhaallijn betreft slechts de periode ertussen in, waar de zwangere bovendien geen last heeft van kwaaltjes of andere verschijnselen. Het gaat dan ook meer om de levensfase en de vragen die daarbij horen.
De anekdote over de sinaasappelboom in Verona’s ouderlijk huis vat de conclusie wel samen: De werkelijkheid is nooit perfect, maar dat is helemaal niet erg. Zelf kun je er alsnog wat moois van maken. Voor de hoofdrollen zijn relatief onbekende acteurs genomen, waardoor ze extra authentiek overkomen. De camerashots dragen op bescheiden wijze bij aan de originaliteit. Niet alleen de gebeurtenissen, maar ook andere illustratieve beelden zijn subtiel in de scènes verwerkt, zonder overbodig de aandacht op te eisen.
Sam Mendes heeft tegen zijn gewoonte in gekozen voor een positieve afloop, passend voor deze feel-good-movie. De eindscène is misschien wel een tikje tè harmonieus, wat iets van de kracht van de film wegneemt. Away We Go is juist zo bijzonder vanwege de situaties die echt zijn in hun alledaagse eigenaardigheid.
reacties: 0
| reageer
tekst: Marie-José Vincent
Burt en Verona zijn in de dertig, verwachten hun eerste kind, en realiseren zich plots dat ze nog niet zo’n stevig fundament hebben voor een volwassen leven. Hun raam is van karton en ze kennen niemand in de buurt behalve Burt’s ouders. Als zij ook nog eens gaan emigreren, besluiten de geliefden, zwanger en wel, op zoek te gaan naar een nieuwe thuisbasis. Hiertoe werken ze een kleurrijk reisschema af. De tocht voert langs vrienden en bekenden, stuk voor stuk karakteristieke personages. Nergens is het echt normaal en dat leidt tot soms hilarische scènes, die je vooral zelf moet gaan zien.
Terwijl er veel coming of age movies gemaakt worden over het opgroeien van jongeren, gaat het in deze film juist over het volwassen worden van dertigers. De film concentreert zich op een verfrissende manier op de werkelijke focus van het verhaal. De zwangerschap zelf is hierbij van ondergeschikt belang. Noch de conceptie, noch de geboorte komen voor in het tijdspad van de film. De verhaallijn betreft slechts de periode ertussen in, waar de zwangere bovendien geen last heeft van kwaaltjes of andere verschijnselen. Het gaat dan ook meer om de levensfase en de vragen die daarbij horen.
De anekdote over de sinaasappelboom in Verona’s ouderlijk huis vat de conclusie wel samen: De werkelijkheid is nooit perfect, maar dat is helemaal niet erg. Zelf kun je er alsnog wat moois van maken. Voor de hoofdrollen zijn relatief onbekende acteurs genomen, waardoor ze extra authentiek overkomen. De camerashots dragen op bescheiden wijze bij aan de originaliteit. Niet alleen de gebeurtenissen, maar ook andere illustratieve beelden zijn subtiel in de scènes verwerkt, zonder overbodig de aandacht op te eisen.
Sam Mendes heeft tegen zijn gewoonte in gekozen voor een positieve afloop, passend voor deze feel-good-movie. De eindscène is misschien wel een tikje tè harmonieus, wat iets van de kracht van de film wegneemt. Away We Go is juist zo bijzonder vanwege de situaties die echt zijn in hun alledaagse eigenaardigheid.
