Een voorstelling over crime passionel of te wel kijken naar mensen die moorden uit liefde. Maar dan wel met een knipoog: mimetheatergroep Bambie staat met Bambie 14 van 2 tot 4 februari in Theater Kikker.
tekst: Else Nugteren

De acteurs Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan spelen de eerste minuten van Bambie 14 ‘dood’. Ze kruipen onder het vloerkleed, vallen met hun hoofd in het bord op tafel en liggen dood op een kledingkast. Daarna laten ze zien wat de aanleiding van een lijk in je kamer kan zijn: namelijk een moord uit liefde. Verschillende voorbeelden komen voorbij. Een vrouw op band vertelt hoe haar grote liefde haar toetakelde. Een man komt thuis en vindt sporen van een vreemde man in zijn huis. Maar de minnaar heeft het ook niet makkelijk. Halverwege het stuk worden de afzonderlijke scènes een geheel. Als het verhaal van een barjuffrouw, die een affaire begint met een gevoelige jongeman, vertelt wordt. Deze veel oudere barjuffrouw vraagt de jongen haar man te doden. Kan, wil en gaat hij dit doen uit liefde voor haar?

Het spel
Het podium van Theater Kikker is omgebouwd tot een jarendertighuisje in de Nederlandse polder. Met een kop van een bok aan de muur, een eettafel bij het raam waar de piepers zo opgediend kunnen worden en een sofa in het midden van de kamer. In de hoek is ook een radiostudio gebouwd. Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan duiken soms de radiostudio in om de luisteraars van commentaar te voorzien. Ze stappen dus in en uit hun rol. Ook laten ze met subtiele hints zien, wat ze van de handelingen vinden die hun rollen uitvoeren. Ook nemen de twee elkaars rollen over, dan spiegelt de één de houding van de ander en gaan ze verder met de scène. Dit zorgt in het begin voor wat verwarring, maar tegen het einde vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Het mimespel van de acteurs is mooi, alle spieren lijken mee te spelen.


Lachband
De spanning wordt vooral opgevoerd als Jochem Stavenuiter als minnaar zijn sporen aan het achter laten is. Hij tikt zijn sigaret uit over de vloer, zet een langspeelplaat op, trekt een aantal haren uit zijn hoofd en gooit deze samen met een schaamhaar op de sofa. Dan verstopt hij zich achter een deur en wacht hij de voetstappen van haar man af. Dan komt Paul van der Laan niets vermoedend binnen, met een overdreven dramatische blik ruikt hij aan de uitgedrukte sigaret van de minnaar van zijn vrouw en ontdekt hij haren op de bank. Ondanks dat de acteurs hun eigen handelingen met een korreltje zout nemen, blijf je gespannen afwachten tot Van der Laan uit zijn vel springt. Het stuk is om te lachen en dit merk je niet alleen aan de spelers op het podium, maar ook aan het uitbundige lachen van het publiek. Er lijkt af en toe een lachband onder de voorstelling te zijn geplakt. Deze lachband zorgt ervoor dat andere emoties niet echt in je naar boven komen. Vrolijk wordt je van Bambie 14 al gaat het over moord.