De zevende editie van mightysociety, Hoe ik ook vergrijsde maar me jonger voelde dan ooit speelt van 30 maart tot 3 april in Theater Kikker. SAPsite sprak met regisseur Eric de Vroedt over de voorstelling, idealen van babyboomers en de theaterwereld.
tekst: Else Nugteren

Je maakt geëngageerde kunst. Is theater een mooie vorm om mensen bewust te maken van de problemen in de samenleving of politiek?

“Ja, misschien wel vanwege de essentie van drama. Drama gaat over dilemma’s en met iets worstelen. In de samenleving zijn er altijd worstelingen en daar kunnen mensen niet mee omgaan. Geert Wilders heeft duidelijk een oplossing voor alles en een Job Cohen wil de grote verzoener zijn. Maar voor sommige problemen is er geen oplossing. Het mooie aan theater is, dat je juist op zoek gaat naar de spanning van het onoplosbare.”

foto (c) Jan Versweyveld

In 2004 ben je begonnen met de theaterserie mightysociety. Je bent nu zes jaar verder. Ben je nu nog net zo enthousiast als in het begin?

“Ja, de theaterserie heeft zich ontwikkeld. Nu is er naast de voorstelling ook een sideshow. In Theater Kikker nodigen we bijvoorbeeld Annie Brouwer en Jan Nagel uit om te praten over het onderwerp van mightysociety 7: babyboomers en de vergrijzing. Daarnaast vragen we andere gezelschappen om een voorstelling met hetzelfde onderwerp te komen spelen. Zo ontstaat er op een avond een minifestivalletje. Deze extra’s zijn er de laatste jaren bij gekomen. In het begin van de reeks kreeg ik energie van nieuwe dingen maken en het afzetten tegen de grote gezelschappen. Nu word ik enthousiast van verdieping.”

Het is de bedoeling dat er tien voorstellingen komen in de reeks mightysociety. Komen ze er alle tien?

“Jazeker.”

En dan kies je een thema als de vergrijzing, hoe maak je daar een mooie voorstelling van?

“Ik werk altijd via dezelfde methode. Ik begin bij de thematiek, dat is vaak gebaseerd op een vaag ongenoegen, een vage onvrede. Vanuit dat gevoel kies ik een thema als de vergrijzing. Dan kom je in de researchfase. Dit betekent dat ik ervaringsdeskundigen moet gaan interviewen. In het begin dacht ik dat ik geen bejaarden kende. Tot ik me realiseerde dat mijn ouders eigenlijk al bejaard zijn. Ook heb ik de acteurs geïnterviewd, die net als mijn ouders actieve mensen zijn van rond de 70. Deze interviews gebruik ik dan om de biografieën van de personages te schrijven. Dat proces vergt de meeste creativiteit. Ik moet uitzoeken waar ze geboren zijn, wat ze vinden van allerlei maatschappelijke thema’s en of ze in de jaren ‘60 veel in Parijs zijn geweest. Aan de hand van deze biografieën ben ik met de acteurs gaan improviseren. De teksten zijn helemaal vanuit het spel ontstaan. Normaal schrijf ik het stuk voordat we gaan spelen. Hierdoor is het veel lichter geworden dan de andere migtysociety’s.”


Heb je al enig idee waar mightysociety 8 over zou kunnen gaan?

“Ja, ik ben alweer met de volgende voorstelling bezig. Het wordt een anti-musical op locatie gericht tegen Joop van den Ende en Geert Wilders, dus zowel tegen de musicalwereld als tegen het populisme in de politiek. De stelling van mightysociety 8 is: wat Joop van den Ende op cultureel vlak heeft gedaan, wordt nu politiek afgemaakt door Geert Wilders…”

Heeft de theaterwereld projecten als mightysociety nodig?

“Ik denk het wel. Het theater is heel stroperig. Er is een vaste structuur waarin een theateravond werkt: de voorstelling begint altijd om kwart over acht, half negen en is om tien uur klaar. Waarom moet het altijd op die traditionele manier? Met mightysociety proberen we bijvoorbeeld altijd de structuur van de zaal aan te passen. Anders zit je weer op die tribune en kijk je naar dat stukje met dat decortje. Terwijl ik denk: er is toch zoveel meer mogelijk. Het theater wordt gemarginaliseerd, vooral de vlakke vloer theaters hebben het moeilijk. Om hier iets aan te doen, moeten er echt nieuwe strategieën komen. Het is een drama in de hele samenleving. We plakken alles vast, alles is al ingevuld en nu is het de opdracht voor onze jonge generatie om die structuur weer te verfrissen. Maar dat is ontzettend moeilijk, je ziet hoe moeizaam dat gaat bij projecten als de verbouwing van het Rijksmuseum of bij het graven van een Noord-Zuidlijn.”

Ben je tijdens het maken van de voorstellingen meer van de babyboomers gaan houden of juist niet?

“Babyboomers zijn utopisten. En die vind ik altijd een beetje verdacht. Het zijn allemaal mensen die duidelijk ergens voor staan, dat heeft zijn charme. Maar ze ontkennen ook een beetje realiteit. Zo wil een personage uit het stuk euthanasie plegen en dan is de reactie van de anderen: “Ja, als zij dat wil.” Dat is het soort optimisme dat tegelijkertijd ook een onverschilligheid is.”