Eerlijk, puur, oprecht. Allemaal woorden die te binnen schieten bij een concert van Micah P. Hinson. De beste man lijkt eigenlijk niet te weten wat hij aan moet met andere mensen die zijn muziek beluisteren en die zelfs komen kijken hoe hij speelt en zingt. Wat een onzin ook. Die liedjes schrijft hij voor zichzelf en niet voor ons.
tekst: Yoram van Hees

foto (c) Julien Borgeois

Micah Paul Hinson is vanavond in zijn eentje. Hij stelt zichzelf formeel voor aan het publiek in EKKO, zegt waar hij vandaan komt en waar hij geboren is, en dat hij geen flauw idee heeft wie wij zijn maar het is toch leuk dat we allemaal zijn gekomen. Zijn nieuwe album is weer rijk georkestreerd en dit keer heeft hij ook de productie op zich genomen. Maar vanavond worden de liedjes tot hun essentie teruggebracht. Zijn gitaar ziet er verragt uit, hij bromt en schreeuwt soms vanuit zijn tenen in de microfoon, en zwaait vervaarlijk over het podium dromerig starend naar niets in het bijzonder. Tussen de nummers door verteld hij een paar anekdotes over nummers of over hemzelf. Zijn gortdroge zwarte humor krijgt de zaal makkelijk aan het lachen maar hij vertrekt zelf geen spier. Het leven is namelijk kut en misschien is hij wel hier om ons te vermaken, maar toch vooral om zijn eigen liedjes te spelen. En soms lukt dat, soms ook niet, en dan beginnen we gewoon overnieuw, of we doen een ander nummer. Niettemin is hij zich wel degelijk bewust van de aanwezigheid van het publiek en wij worden ook vanuit zijn hart bedankt want zonder ons had hij nooit hier kunnen staan. Hij krijgt zelfs te horen dat hij nog iets langer mag spelen dan de avondklok van elf uur die EKKO doorgaans aanhoudt. En dat terwijl hij daar juist rekening mee had gehouden en zijn standaard laatste nummer al gespeeld had. Hierdoor is de toegift rommelig en overbodig. En bovendien, zoals hij zelf zegt, als je meer van hem wilt horen dan koop je toch lekker zijn albums?