Home / festivals / Gluren bij de Buren

Vandaag mag 't

Gluren bij de Buren

16-12-2008 | festivals | 
|

Gluren is onbeleefd. Behalve vandaag. Op Culturele Zondag ‘Gluren bij de Buren’ stellen zestig doodgewone bijzondere Utrechtse bewoners hun huiskamer beschikbaar voor een potje amateurkunst van de bovenste plank. Verspreid over heel Utrecht, dus dat wordt fietsen!
tekst: Laura van Lee | beeld: Johan van Walsem

Mannen zijn heel aangenaam
Zo veel te kiezen. Fotograaf Johan en schrijver Laura voelden zich kinderen in een snoepwinkel. Gaan we voor poppenkast in Overvecht. Of Afrikaanse drums in Zuilen? Nee, cabaret in Tolsteeg, dat is vast vrolijk wakker worden. Jas aan de kapstok, kerstboom aan, ‘wilt u wat drinken?’ en een schaal met koekjes die passeert. Alsof we echt op bezoek zijn. De huiskamer zit vol met aandachtige gasten. Zangeres Rion Verberne en pianist Alan Hoekstra vormen hier het vermakelijke duo. Met montere teksten als ‘de mannen zijn heel anders dan ik dacht, ik ken er één die is monogaam, en in bed heel aangenaam’ en een lied over ingeslapen relaties met de oplossing daarvoor (‘een nieuwe keuken, een nieuw begin, dat geeft je leven weer zin’) grinnikte het bezoek de slaap uit de ogen.


Rotzooien in de huiskamer
Programma voorbij? Hup op de fiets (dat klinkt simpel, maar met twee volwassenen en een derde in de vorm van een fototas van 22,3 kilo op één rijwiel is dat nog niet zo simpel), naar de huiskamer van Oudegracht 360, dat een atelier blijkt te zijn. Daar vlijen we ons tussen een houten springbok van zo’n twee bij twee, en kleurrijke manshoge schilderijen. Henk van der Veen, alias (eenpersoons) Skiff is onze troubadour. Gezeten tussen zijn apparatuur vertrouwt hij ons toe dat hij er thuis precies zo bijzit als hij liedjes speelt en inzingt: ‘Een beetje te rotzooien in de huiskamer’, huiselijker kan bijna niet. Hij speelt eerst aarzelend en van papier, daarna uit zijn tenen met ogen dicht. Prachtig. Zoals een echte troubadour betaamd omlijst hij de liedjes met persoonlijke anekdotes. Dat het best moeilijk is om oude liedjes een beetje Middeleeuws te laten klinken, of dat hij boft zo’n mooie gitaar te hebben: ‘Dan valt het niet zo op dat ik niet zo goed kan spelen.’ Iets ouds, iets nieuws, iets gejats. Dat smaakt naar meer. 


Blijven oefenen
Cabaret en muziek gehad, dan wordt het nu tijd voor een potje theatersport. Iedereen kent de Lama’s, maar kan iedereen zo leuk zijn? Nee eigenlijk niet, zo simpel blijkt dat namelijk nog niet, improvisatietheater. De spelers hebben vast veel plezier, maar missen nog wat ervaring. Blijven oefenen dus. Trouwens een prachtig huis om even in te gluren! Een enorm pand waar een woongroep van veertien mensen huist. De woonkamer lijkt wel een oud klaslokaal met in het midden een doorkijkje naar de verdieping erboven waar rondom een galerij loopt. De kerstboom in het midden van de woonkamer lijkt de vrijheid te ruiken en rijkt dan ook ver voorbij plafond richting dak.

Dichte deur
Ja, en als je dan de kans krijgt om te gluren, dan ben je vast niet de enige. De kamer op de weerdsingel waar ‘dansimprovisatie Utrecht’ haar kunsten vertoonde is dan ook bomvol. En dus staan we voor een dichte deur. Maar niet getreurd. Wil jij ook alsnog een keertje gluren naar dansimpro? Kijk dan op www.dansimprovisatie.com (Iris van Peppen is naast choreografe ook dansjuf, dus je kan zelfs meedoen!)


Half koor, heel knus
Onze laatse gluursessie is in Oost, op een steenworpafstand van het Wilhelminapark. Daar worden we warm verwelkomd door een gastvrouwe met de sacrale naam Barbara Bishop. Het kamerkoor Abbellimenti, waar ook haar man in zingt, zal met hun vierstemmige gouden keeltjes klassieke liederen ten gehore brengen. Helaas is het koor maar in halve formatie. Of dat het is weet ik niet, maar veel van de liederen klinken wat onvast: de stemmen wapperen wat tussen twee stemmen in. Of misschien is het de emotie, want de dood van een Spaanse vorst, of de verlokking van een rozentuin (‘sta me toe je roosjes te plukken’) kunnen natuurlijk enige ademnood tot gevolg hebben. Prachtig zijn echter de twee laatste Russische liederen. Als een huis. Een prachtig en knus huis aan de Prinsenstraat. Zie de website van Kunsthuis voor informatie over het kamerkoor Abbellimenti

Zonder schoenen op de bank
Gluren bij de buren is één van de best bezochte culturele zondagen van Utrecht. De succesformule ligt eigenlijk onverwacht voor de hand: het is zo lekker gewoon. Niks nette kleren aan, de pluche schouwburg in en meters afstand tot het toneel. Geen ‘Kunst en Cultuur’. Nee, gewoon met je schoenen uit op de bank, met de muzikanten, toneelspelers en andere creatievelingen er vlak naast. Mensen die van het zingen en spelen niet hun beroep hebben gemaakt, maar het vooral doen omdat ze er van houden. Geen poeha. Gewoon. Bijzonder. En zelfs eventjes de gedachte oproepen: ‘zou ik dat ook kunnen?’ Cultuur om aan te raken. In de huiskamer van dat mysterieuze huis waar je voorheen altijd door de vitrage naar binnen spiekte.

Sjoerd 18 december 08
He goed stuk. Gluren op culturele zondag leuk! Nog leuker is het als de buren het niet in de gaten hebben..
Merijn 18 december 08
Jij gluurt natuurlijk weer met je bioscoopbroek aan :-)
Sjoerd 19 december 08
Ja, het was ook een nare verassing voor de deelnemers die bij mijn thuis kwamen gluren...

Aanbevolen

Verslag

No Market

Verslag

KulturSonntag Niemandsland

Verslag

KulturSonntag Niemandsland

Verslag

Laura vraagt aan Anne

Verslag

Anne vraagt aan Laura

Verslag

Jazz Enz. '09
Foto's, foto's, foto's!
Foto's, foto's, foto's!