Home / film / Abrir puertas y ventanas

Zwijgende zusterperikelen

Abrir puertas y ventanas

1-3-2012 | film | 
|
Afgelopen IFFR ging het speeldebuut van de Argentijnse regisseuse Milagros Mumenthaler in première. 'Abrir puertas y ventanas' is haar eerste lange film. In honderd minuten toont Mumenthaler drie zussen die samen in het huis van hun net overleden grootmoeder hun verdriet verwerken. Ze schreeuwen naar elkaar, ze schelden op elkaar en af en toe geven ze elkaar een knuffel.

Drie lastige zussen
De drie zussen zijn heel verschillend en laten hun verdriet dan ook anders zien. De oudste, Marina (Maria Canale), wordt meteen de ‘mama’ die het huis probeert draaiende te houden en tegelijkertijd met haarzelf en haar liefde voor de buurjongen in de knoop zit. De middelste, Sofia (Martina Juncadella), gedraagt zich als een hard zakenvrouwtje dat bitchy haar zussen afsnauwt. Stiekem verkoopt ze de spullen van het huis om zo een eigen zakcentje te hebben. De jongste, Violeta (Ailín Salas), ligt tot slot dagen op de bank te hangen en zegt weinig. Op een dag pakt Violeta echter haar spullen en vertrekt ze naar “ergens ver weg”. Opeens zijn Sofia en Marina op elkaar aangewezen.


De actrices zijn alle drie goed. Met name Canale wekt sympathie op en straalt van boven tot onder haar verantwoordelijke en ook onzekere kant uit. In het begin twijfel je wel over hun zusterschap. De drie vrouwen lijken allerminst op elkaar. Ook dit puntje verwerkt Mumenthaler echter in het verhaal en wanneer Sofia zich begint af te vragen of Marina geadopteerd is, vallen de dingen op hun plek.

Traag doch poëtisch
Het probleem van 'Abrir puertas y ventanas' is echter de traagheid. Tergend langzaam beweegt de camera zich af en toe door het huis. Alle details worden meegenomen wat op zich voor een mooi beeld zorgt, maar als snel gaat vervelen. Ook wordt er weinig gepraat en ben je de zwijgende blikken op een gegeven moment wel beu. Het begin van de film is lastig te volgen. Waar het verhaal heen gaat, waar het überhaupt over gaat; het is allemaal onduidelijk. Mumenthaler weet de emotie hier en daar wel goed te raken. Wanneer de drie zusjes samen op de bank zitten en zwijgend naar het emotioneel geladen lied 'Back to Stay' van Bridget St. John luisteren, hoeft er zeker geen woord te worden gezegd. Het moment van verdriet spreekt voor zich.


'Abrir puertas y ventatas' viel ondanks zijn traagheid toch meerdere malen in de prijzen. Op het festival van Locarno mocht Mumenthaler een Gouden Luipaard in ontvangst nemen voor Beste Film en voor Concorso Internazionale. Ook won Marina Canale daar een prijs voor Beste Actrice. Je moet wel uithoudingsvermogen hebben voor de film, het is geen makkelijke zit. Vraagtekens verzamelen zich boven je hoofd en door slome shots moet je jezelf af en toe even porren.

Aanbevolen

Recensie

Omar m’a tuer

Recensie

I’m not a f**king princess

Recensie

Medianeras

Recensie

Tyrannosaur

Recensie

Nannerl, la soeur de Mozart

Recensie

The Strange Case of Angelica