Home / film / Attenberg

Griekse Misère

Attenberg

5-7-2011 | film | 
|
Hoewel Griekenland op dit moment vooral negatief in het nieuws is, gaat het met de Griekse cinema niet slecht. Attenberg won in Venetië de prijs voor beste vrouwelijke hoofdrol en is een eigenzinnig coming-of-age drama. Tegelijkertijd geeft deze film een somber beeld van het hedendaagse Griekenland.


De beginscène van Attenberg belooft nogal wat voor de rest van de film. We zien twee meisjes met elkaar tongzoenen. Een van hen, Marina, heeft het nog nooit gedaan, en dat is te zien. Achteraf vindt ze het walgelijk, “net een slak in je mond.”

Marina heeft sowieso een wat moeizame relatie met haar seksualiteit. Mannen vindt ze maar niks en het feit dat haar vader er ook één is probeert ze het liefst te verdringen. Ze stelt zich haar vader voor als een “man zonder penis.” Haar seksuele ontwikkeling is dan ook één van de belangrijkste thema’s in Attenberg. Tegelijk moet ze zorgen voor haar vader, die kanker heeft. Ook volgen we de relatie met haar beste vriendin Bella. In minutenlange scènes zien we de vriendinnen samen hun rare loopjes oefenen, in identieke bloemetjesjurken. Ook studeren ze samen melancholische Franse liedjes in over eenzaamheid. Marina volgt met interesse en tegelijk afkeuring de amoureuze escapades van Bella, die ze bewondert, maar tegelijk ook een slet vindt.


Ondanks de spectaculaire beginscène, is Attenberg verder een beetje aan de trage kant. Qua plot is de film niet zo sterk. Deze scènes zijn momentopnames in de levens van de hoofdpersonen, maar missen vaart. De film moet het vooral hebben van sfeerbeelden en het in beeld brengen van moeizame relaties tussen mensen.

Veel vrolijke beelden zijn er niet. Soms zit je minutenlang te kijken naar grauwe fabrieken en bergen roest. Volgens Spyros, Marina’s vader heeft Griekenland de “industriele revolutie overgeslagen en zijn op de plek waar vroeger schaapskooien stonden, nu fabrieken neergekwakt.” De Griekse huisjes die we van Griekenland als vakantieland kennen, staan hier in sombere rijen onder een grauwe wolkenlucht. De personages vinden maar moeilijk een plek in deze sombere toestand. Marina’s relaties zijn moeizaam en het liefst is ze helemaal niet tussen de mensen. Maar eigenlijk is ze wel benieuwd naar het andere geslacht. Uiteindelijk kiest ze toch een jongen die een klein beetje door haar pantser weet heen te prikken. Een lichtpuntje, in sombere tijden.

Aanbevolen

Tip

Here's Jack!

Recensie

Unter dir die Stadt

Recensie

Omar m’a tuer

Recensie

Tyrannosaur

Recensie

Restless

Recensie

Code Blue

Verslag

Summer Darkness

Recensie

Melancholia