Home / film / Comme un Chef

Een luchtig tussendoortje

Comme un Chef

2-8-2012 | film | 
|
Als Frankrijk ergens trots op is, dan is het wel haar cuisine française. Vaak wordt er serieus over gesproken, maar af en toe overheerst ook de knipoog, zoals in de film Comme un chef. Alle stereotype ideeën over de keukenwereld worden bevestigd in deze luchtige komedie. Hoewel het af en toe op het flauwe af is, laat de film je zeker lachen en zit er ook wel een kern van waarheid in de wereld die het afbeeldt. Gewoon een fijn tussendoortje dus!

Dan maar schilderen
Wat gebeurt er met je als kok wanneer je nog niet ontdekt bent, maar wel het liefst sterrenmaaltijden neerzet? Vaak ontslagen worden. Jacky Bonnot (Michaël Youn) weet er alles van. Niet langer dan een paar dagen houdt hij het bij een restaurant uit. Hij wil veel te veel. Rode wijn gaat met entrecôte bijvoorbeeld, en niet met ragout, hoe graag de klant dat ook wil. Om zijn zwangere vrouw echter niet te laten stressen, belooft Jacky na weer een ontslag het eerst volgende baantje aan (als schilder) te nemen en dit zes maanden lang vol te houden. Natuurlijk breekt hij toch de belofte. Als schilder raakt hij in contact met drie koks in een bejaardentehuis en via hen leert hij zijn grote idool, chefkok Alexandre Lagarde (Jean Reno), kennen. Lagarde zit in de knoei en vraagt Bennot hem te helpen. Onbetaald en op de proef, kan Bennot daar nee op zeggen?



Over de top
Comme un chef moet het vooral van zijn twee hoofdrolspelers hebben. Iedereen die de kokswereld een beetje kent, zal beamen dat Reno en Youn overtuigend zijn als koks. Mannetjes zijn het, met eigen ideeën en een hoop zelfvertrouwen. Heerlijk is de humor en de stelligheid waar zij mee spuien. Minder zijn helaas Julien Boisselier als gemene baas en Raphaëlle Agogué als de vriendin van Jacky. Boisselier is te glad en Agogué is net te gespeeld en haalt bovendien de verhaallijn van de klagende vriendin onderuit. Ook de vreemde Spaanse kok Juan (Santiago Segura) is niet helemaal op zijn plaats. Hij is echt over de top en ook vraag je je af, waar hij eigenlijk opeens vandaan komt en waarom hij zo raar doet?

Klagende oudjes
Subtiel is regisseur Daniel Cohen niet. Enkele scènes had hij beter kunnen vermijden. Te flauw zijn bijvoorbeeld de oudjes in het bejaardetehuis die stampvoeten om meer eten van Jacky te krijgen en de experimenten met het moleculair koken. Het is net te allemaal en je neemt de film daardoor zeker niet serieus. Gelukkig komt na elke slechte scène weer een goede grap van Reno of Youn. De twee zorgen dat er geen serieusheid van je wordt verwacht en laten je gewoon stom lachen. Simpel vermaak dus.

Aanbevolen

Recensie

La Grande Bellezza