Home / film / De ijskoningin en de klusjesman

Mon pire cauchemar

De ijskoningin en de klusjesman

6-6-2012 | film | 
|
Verschil in afkomst en klasse, dat kan fraaie plaatjes opleveren. Hoewel we tegenwoordig een grote middenklasse in Europa hebben, zijn er nog steeds veel verschillen te ontdekken. In Mon pire cauchemar laat regisseuse Anne Fontaine (van Coco avant Chanel) dit op komische wijze zien. Met Isabelle Huppert en Benoît Poelvoorde in de hoofdrol is het overtuigend en hilarisch tegelijkertijd.

‘Als ze drinken, begrijpen ze elkaar’
De directrice van een moderne kunst galerie en een klusjesman: dat is niet echt een voor de hand liggende combinatie. Al helemaal niet als directrice Agathe wordt gespeeld door ijskoningin Isabelle Huppert en klusjesman Patrick door de komische Belg Benoît Poelvoorde. Patrick en Agathe leren elkaar kennen via hun zonen die op dezelfde school zitten en bevriend raken. Patrick legt al snel contact met Agathe’s vriend François (André Dussollier) en praat zichzelf de klus aan om hun ruime appartement te verbouwen. Stof, lawaai en zo’n lompe bouwvakker, dat kan Agathe natuurlijk niet hebben. De twee botsen enorm. Als Patrick dan ook nog eens bij hen intrekt, is het helemaal feest.

Mon pire cauchemar is aardig voorspelbaar. Natuurlijk vallen de twee tegenpolen voor elkaar en blijken hun ergste nachtmerries eigenlijk hun mooiste te zijn. Toch laat Fontaine ook veel open. Waarom stapt Patrick bijvoorbeeld van de goed gevormde vrouwen over op de benige Agathe? En waarom laat Agathe de lompe Waal überhaupt toe in haar huishouden? Wat is hun geschiedenis precies? En wat bindt de twee nu eigenlijk? Agathe’s zoontje verwoordt het op een gegeven moment als volgt: ‘Als ze drinken, begrijpen ze elkaar’. Aannemelijk wel.

Dynamische zinnen
Prachtig is vooral het dialoog. De ene pittige zin volgt op de andere. Fontaine heeft duidelijk haar best gedaan om dynamiek aan te brengen in de conversatie. Huppert en Poelvoorde zijn bovendien niet de minste die je daarbij tegenover elkaar kan hebben. “Zodra een vrouw een IQ van 80 en hoger heeft, werkt mijn charme niet meer”, zegt Poelvoorde op een gegeven moment tegen Huppert. Een mooie koele ‘you-don’t-say-it blik’ van Huppert volgt. Prachtig. Ook Dussollier als gewillige echtgenoot is goed. De oude acteur heeft al zoveel films op zijn naam staan en weet ook hier weer op genuanceerde wijze zijn personage neer te zetten.

Het is dus vooral non-stop lachen met Mon pire cauchemar. Echte drama of diepgang kent het verhaal niet, maar met de personages meeleven doe je toch wel door de casting. Huppert en Poelvoorde genieten zichtbaar van de stereotypes die ze neer mogen zetten, wat de film helemaal tot een feest maakt. Heerlijk vermaak dus.