Filmmaker Klaas Bense kocht een dagboek op e-Bay, geschreven door een zekere John. Het dagboek was zo intrigerend dat hij moest weten wie John was. Bense vetrok naar New York met als enige aanknopingspunt dat John rond 1990 werkte in het Times Square Hotel.
tekst: Robert Ramkema


John wilde schrijver worden, maar faalde en raakte aan lager wal. Door zijn baantje bij het Times Square Hotel kwam hij in contact met de bewoners van het hotel en beschreef deze in zijn dagboek, opgekleurd met Polaroids. Het hotel doet denken aan ‘The Million Dollar Hotel’. Een hotel vol met misfits en sociaal brandhout. Je zou haast denken dat het dagboek Bono inspireerde om het verhaal voor die film te schrijven.

De mensen uit het dagboek die Bense ontmoet zijn minder zielig dan je zou verwachten. Stuk voor stuk zijn het mensen die dusdanig veel hebben meegemaakt dat het ze gelouterd heeft. Ze zijn content met hun leven. Zo vertelt een zekere Chet dat hij ook een leven kon hebben met vrouw, kind, huis en modaal inkomen, maar weet tegelijkertijd dat hij in dat leven benieuwd zou zijn hoe het is om in een rockband te spelen of om met een ‘dominatrix’ op stap te gaan; de dingen die hij daadwerkelijk in dit leven heeft gedaan.

Stuk voor stuk zijn het mensen die je zou negeren op straat, maar allemaal hun eigen intrigerende en filosofische kijk op het leven hebben. Het dagboek is het kleine, onverwachte meesterwerkje van een gefaalde schrijver die uiteindelijk toch nog ‘verfilmd’ wordt.

Het enige minpunt wat genoemd kan worden is dat de documentaire te kort is. Met krap een uur is de zoektocht snel voorbij. Met zoveel interessante persoonlijkheden, die allemaal hun eigen kijk op het leven hebben, wil je meer zien en horen.

Desalniettemin is ‘Diary…’ intrigerend van begin tot eind en een fijne documentaire met échte mensen, écht leed en écht geluk.