Gaat u er maar even goed voor zitten: er mag weer gediscussieerd worden. Over de nietszeggende seksscènes waarmee de gemiddelde Nederlandse film vol zit. ‘Zomerhitte’ heet de nieuwste van Hollandse bodem en daarin wordt het oversekste imago van ons eigen filmproduct weer stevig bevestigd.
tekst: Kim van der Meulen


Na de champagnescène, de autoscène en de schaamhaarscène is er nu de masturbatiescène. Voor Sophie Hilbrand een peulenschil, voor de Nederlandse film – én bezoeker – een zoveelste aanvulling op de inmiddels indrukwekkende rij naakt- en seksscènes op het witte doek. Je zou zeggen dat we onderhand wel gewend zijn aan een beetje vieze scènes. Sterker nog, Jan Modaal lust er wel pap van: in 1971 zagen bijna 2,5 miljoen Nederlanders een naakte Carry Tefsen in ‘Blue Movie’ en ‘Turks Fruit’ is met maar liefst 3,3 miljoen bezoekers nog steeds één van de grootste Hollandse kassuccessen.

Misschien is het tij gekeerd. In de jaren zeventig was het allemaal nieuw: een naakte en piepjonge Monique van de Ven, nieuwverworven vrijheden op het witte doek; alles kon onder de noemer ‘cultuur’. Nu wordt er tot in de Tweede Kamer geruzied over het dan al niet uitzenden van diezelfde films. Betuttelend? Tja, misschien heeft het Nederlandse filmpubliek het na dertig jaar cultureel verantwoorde porno op het bioscoopscherm ook wel een beetje gezien met al dat naakt. Zijn we inmiddels blij als een actrice er een hele film in slaagt haar kleren aan te houden. Herkennen we Monique, Tatjana, Katja en Sophie al bijna niet meer als ze gekleed de rode loper betreden. Krijgen beginnende regisseurs straks extra subsidie als ze naaktscènes schrappen. Of misschien komen we gewoon niet vaak genoeg in de bioscoop.


Dat er nog steeds naakt in Nederlandse films voorkomt, daar kunnen we niet zoveel aan doen. Maar dat er evenveel aanstoot aan gegeven wordt als in de jaren zeventig, daarvoor moeten we ons even achter de oren krabben. De gemiddelde Nederlander brengt 1,5 keer per jaar een bezoekje aan de bios. Van deze enthousiastelingen bezoekt gemiddeld 10% een film van eigen bodem. Maar gelukkig zit de Nederlandse film in de lift, dus misschien moeten we de schuld niet zoeken bij de inhoud van Nederlandse films of bij de filmkeuze van de bezoeker. Misschien zijn het de omstandigheden die veranderd moeten worden.

Pratende mensen (die het verhaal niet begrijpen of juist alles al weten omdat ze het boek hebben gelezen en de film al hebben gedownload), rollende m&m’s, mobiele telefoons, rokers en ijssmijters op de voorste rij, muizen en vastzittende rochels – als er een ‘Ergernis top 10’ zou bestaan voor bioscoopbezoek, zou die moeiteloos gevuld worden. Het hangt een beetje af naar welke bioscoop je gaat, maar sommige dingen kun je gewoon niet voorkomen. Dat je stoelbuur het plot van ‘Pirates of the Caribbean’ niet begrijpt, bijvoorbeeld. Of dat je buurvrouw hard schaterend die ene grappige zin aan haar man herhaalt.


‘If you can’t beat them, join them’, luidt het devies en daarom hierbij enkele films waar zonder zorgen doorheen gepraat mag worden:
- ‘Step Up’ (tip: dit geldt ook voor ‘Step Up 2’, die momenteel te zien is in de bios!): na de eerste vijf minuten zo voorspelbaar dat je spontaan in slaap valt
- ‘Blind' (zie foto) (er wordt zo weinig in gezegd dat je je bijna gaat afvragen of de hoofdpersoon niet alleen blind, maar misschien ook doof is)
- Alle films met Jim Carrey (die grapjes kennen we nu wel), met uitzondering van het fantastische ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’, waarin hij zijn lolbroek niet aan heeft
- ‘Rambo’ en andere actiepulp (zoveel geluid en zo weinig verhaal dat het niemand zal opvallen als je praat)
- Alle films van David Lynch (hier geldt: hoe meer zielen, hoe meer mogelijkheden tot verduidelijking)

Een gewaarschuwd mens telt voor twee; lees vooraf dus altijd even een recensie. Voor eventuele klachten over functioneel naakt kunt u daarna terecht bij Monique van de Ven.