‘Hugo’ is de nieuwste film van Martin Scorsese. Hij maakte de 3D film voor zijn 12-jarige dochter. Hoewel de film op sommige punten daardoor wat veel aandoet als kinderfilm, is er voor de volwassen kijker ook veel te beleven. En dat de film met veel liefde is gemaakt, straalt ervan af. Bovendien biedt de film ook een zeer vermakelijk lesje filmgeschiedenis.


Nostalgie
Wie houdt van de geschiedenis van films, zit momenteel goed in de bioscopen. Zo draait ‘The Artist’, over de overgang van stomme film naar geluidsfilms en ‘My week with Marilyn’ over filmlegende Marilyn Monroe en ‘Hugo.’ Hollywoodregisseurs worden massaal nostalgisch. Maar wel elk op zijn eigen manier. In ‘Hugo’ gaat het om het gelijknamige weesjongetje dat leeft in het treinstation in Parijs in de jaren ’30. Het enige wat hij nog heeft van zijn vader is een kapotte ‘automaat’, een soort mechanische pop die kan schrijven. Terwijl hij op zoek gaat naar een manier om de automaat weer aan de praat te krijgen, valt zijn leven op een wonderlijke manier samen met dat van de nukkige eigenaar van het speelgoedwinkeltje van het station. Deze verbitterde man blijkt Georges Méliès te zijn, een aan lager wal geraakte filmmaker uit de begintijd van de film. Méliès maakte rond de eeuwwisseling van de 19e naar de 20e eeuw meer dan 500 films in zijn glazen filmstudio. Hij deed zelf alles: schrijven, decorbouw, regisseren en acteren. Een van zijn bekendste films is ‘ De reis naar de Maan’.


Jules Verne
De vormgeving van de film is fenomenaal. De magie van de eerste films, probeert Scorsese met ‘Hugo’ook over te brengen, maar dan met de middelen van 2012. Het treinstation uit de jaren ’20 wordt met veel stoom, en radarwerk en kleur tot leven gewekt, waardoor over de hele film een Jules Verne-achtig sfeertje hangt. Het 3D komt goed tot z’n recht en voegt ook echt veel toe aan de film (daar kan Reinout Oerlemans nog wat van leren). Ook zijn de fantasievolle films van Méliès knap verwerkt in de film, waardoor je ondanks de gedateerdheid zin krijgt om ze allemaal te gaan zien.

Liefde voor de film
‘Hugo’ is een must voor filmliefhebbers. De liefde voor films komt op talloze manieren tot uiting in de film, zowel via de parallellen die Scorsese legt tussen zijn eigen film en die van vroeger, als bij de personages. Mooi is bijvoorbeeld de scene waarin Hugo zijn vriendinnetje de bioscoop in smokkelt. Het feit dat ze nog nooit een film heeft gezien kan hij niet verkroppen. Het verhaal is wel een beetje cliché en op kinderen gericht, maar dat is zelfs nog wel te pruimen, mede dankzij de humoristische rol van Sacha Baron Cohen als strenge stationschef met een klein hartje. ‘Hugo’ is een liefdevolle ode aan de geschiedenis van de film.