Moeder-kindrelaties kunnen aardig uit de hand lopen en zijn de laatste tijd goed materiaal voor films. Zagen we in We need to talk about Kevin de apathie die een moeder voor haar kind kan hebben, in I’m not a f**king princess (ook wel My little princess genoemd) zien we hoe raar liefde kan doen. Een moeder fotografeert haar kind tot in den treuren en op elke mogelijke positie. Verknipt en losgeslagen, dat raakt het kind ervan. Het zal je moeder maar wezen!

Haar eigen leven

I’m not a f**king princess is de tweede film die Eva Ionesco regisseert. De Franse werd vooral bekend als actrice en als fotomodel in haar kindertijd. Ze was in de jaren zeventig de muze van haar moeder, fotgrafe Irina Ionesco, die haar gebruikte voor haar ‘kunst’. Ondanks de jonge leeftijd van Eva waren de foto’s stuk voor stuk erotisch getint. Verleidelijke kantensetjes, half naakt, met wulpse blikken en absurd opgemaakt voor haar leeftijd. Met I’m not a f**king princess vertelt Eva Ionesca dit verhaal over haar jeugd.

De film bestaat grofweg uit drie vrouwen: oma, moeder Hannah en Violetta. Violetta woont bij haar oma. Haar moeder komt slechts af en toe in een galajurk op bezoek. Violetta krijgt dan een kusje waarna haar moeder ruzie gaat maken met oma. Op een dag komt Hannah echter met een camera binnen en besluit Violetta te gaan fotograferen. Wat begint met leuke verkleedpartijen loopt uit tot een erotische maskerade en het einde van de moeder-dochter band.

Hysterische vrouwen

Violetta (Anamaria Vartolomei) is van de drie vrouwen het overtuigendst. Het mooie blonde meisje doet gewillig wat mama Hannah haar opdraagt, elke verleidelijke positie kan ze aannemen. Vartolomei betovert met haar engelachtig gezichtje en heeft waarschijnlijk dezelfde volwassenheid en breekbaarheid als de jonge Eva had. Van een onschuldig meisje op rolschaatsen verandert ze langzaam in een delletje met een enorme grote mond en veel te korte rokjes. Echt houden van haar kunnen we niet.


Isabelle Huppert is gecast als Hannah. Ze is compleet gestoord, net een feeks en misschien wat over the top. Met haar blond gekrulde haar, grote zonnebril en knalrode lippen is ze helemaal diva, maar qua gedrag is ze wat op het hysterische af. Geloven doe je het verhaal daardoor niet helemaal. Ook de oma, gespeeld door Georgetta Leahu, is niet overtuigend. Ze is nog hysterischer dan Hannah en haar enorme hang aan het geloof zorgt voor een vreemd tafereel.

Verknipte geloofwaardigheid
Evenwicht in de personages is niet te vinden in I’m not a f**king princess waardoor de geloofwaardigheid van het verhaal wordt geschaad. Eva Ionesco maakte de film over zichzelf, maar maakt elk aspect verknipt. Niet alleen moeder Hannah, maar ook oma en Violetta sporen niet. Bovendien is de film wat traag. De eerste helft bestaat voornamelijk uit fotoshoots die best mooi gedecoreerd zijn, maar al snel gaan vervelen. De tweede helft is al beter, maar wanneer de film vervolgens eindigt met een schokkende onthulling is de nasmaak uiterst wrang.