Home / film / La Délicatesse

Uiterlijk is ook niet alles

La Délicatesse

2-7-2012 | film | 
|
Een mooi meisje en een lelijke man. De man valt voor het meisje, het meisje uiteindelijk ook voor de man. Het is een klassiek verhaal dat al in vele versies is opgevoerd. Ook de Franse film La délicatesse maakt gebruik van deze basis. De regisseurs, de broers Stéphane en David Foenkinos, strikten Audrey Tautou als het mooie meisje en hebben daarmee een troef in handen. Tautou is overtuigend en zorgt met haar knappe hoofdje voor leuke beelden. Helaas is het verhaal wel aardig voorspelbaar en af en toe op het flauwe af.

Liefde op de werkvloer
Het verhaal is simpel. De mooie Nathalie (Audrey Tautou) werkt op een kantoor en klimt al snel, mede vanwege haar vertoning en de zwakte die de baas voor haar heeft, hoger op. Op een dag zoent ze uit het niets met een van haar collega’s, de Zweedse Markus (François Damiens), terwijl ze eigenlijk alle mannen uit de weg gaat. De roddels blijven natuurlijk niet uit en een lastige situatie ontstaat. Zelf staat ze ook verbijsterd. Waarom heeft ze hem gezoend? Markus is niet echt de persoon die je direct aan Nathalie zou koppelen.

De casting van La Délicatesse is treffend. Tautou is zeker overtuigend als zakenvrouw. Netjes op hakken schuifelt ze door de gangen en maakt ze met haar getuite lipjes duidelijk wat ze wil. Hoewel de film qua vertelmanier af en toe doet denken aan Tautou’s doorbraak als Amélie, is ze duidelijk een ander personage. Veel zekerder, veel minder dromerig. Ook Damiens is een goede keuze. Als dikkige, wat onaantrekkelijke man wint hij harten. Hij is namelijk helemaal niet saai, zo blijkt. ‘Vous avez l’humour’, zegt Tautou op een gegeven moment verbaasd. Tot slot is er een mooie bijrol voor Joséphine de Meaux als beste vriendin van Nathalie.

Twee stijlen
Het probleem van La Délicatesse is wel dat de film tussen twee stijlen schippert. Enerzijds doen de filmkaders en het spel met scherptediepte denken aan een klassieke arthouse film. De kleuren zijn in deze scènes wat flets en mooie belichting zorgt voor dromerigheid. Anderzijds zijn er scènes die filmisch echter opeens zo strak en aangekleed zijn dat ze ontzettend botsen met het voorgaande. Ook het verhaal kent van die wisselingen. Het is voorspelbaar en af en toe wat flauw, maar verbaast toch en is in sommige scènes zelfs op het absurde af. Kortom, er zit niet echt een lijn in. Dit is jammer, want een duidelijke keuze had de film zeker meer recht gedaan. Nu blijft La Délicatesse steken in een zoetige, wat rommelige komedie, waar wel een rechtlijnigheid uit blijkt: niet alles gaat om uiterlijk! Gelukkig maar.