Na twintig jaar keert Antonio Banderas terug bij regisseur Pedro Almodóvar. De hoofdrol in 'La Piel que Habito' (letterlijk: de huid waarin ik woon) is voor hem. Banderas speelt een gekwelde plastisch chirurg met een donker verleden. In de jaren tachtig debuteerde Banderas bij Almodóvar en hij heeft zijn faam aan de regisseur te danken. Na vele omzwervingen in Hollywood is Banderas nu teruggekeerd bij zijn leermeester. Zelf beschrijft hij de hernieuwde samenwerking “als een glas water in de woestijn”. Over de film zegt hij het volgende: “Het scenario is meer Alomodovar dan Almodóvar zelf. Het is geconcentreerd Almodóvar sap.”


Je zou inderdaad kunnen zeggen dat wanneer je het extravagante en uitbundige van zijn vorige films wegneemt, je La Piel que Habito overhoudt. Nog steeds een film met bizarre elementen; een film die zijn verhaal vertelt door middel van flashbacks en diverse verhaallijnen door elkaar heen laat lopen; een film waarin seksualiteit en seksuele identiteit een rol vervullen; een film ook met sterke vrouwen. Dit alles komt terug in de nieuwste Almodóvar, maar dan in een sobere uitvoering.

Tegelijkertijd lijkt Almodóvars nieuwste qua sfeer in niets op de warme en kleurrijke films die hij eerder maakte, zoals Todo Sobre mi Madre en meer recent Volver. Alleen al aan de trailers is te zien wat een wereld van verschil de films in dat opzicht vormen. La Piel que Habito maakt gebruik van koude elektronische beats en dramatisch klassiek. Bovendien is het huis waar de film zich grotendeels afspeelt is groot, leeg en stil. Er hangt een kille en naargeestige sfeer. De Spaanse warmte en passie is ver te zoeken. Toch is de film ook boeiend en interessant voor hen die van Almodóvars oude werk houden. Belangrijk is wel om blanco naar de bioscoop te gaan.


De film vertelt het verhaal van chirurg Robert Ledgard die in zijn grote landhuis een vrouw gevangen houdt. Hij gebruikt haar voor zijn experimenten om een sterke en perfecte huid te ontwikkelen. Een huid zo sterk dat deze niet verbrand en beschermt tegen pijn. Langzaamaan wordt duidelijk wat de relatie is tussen de chirurg en de vrouw die hij gevangen houdt. Tevens kom je als kijker te weten wat de drijfveren van deze wanhopige en psychopathische arts zijn.

Banderas speelt zijn rol met verve. Als kijker weet je niet of je nou voor of tegen hem moet zijn. Enerzijds lijkt hij een gestoord monster dat experimenten uitvoert op een gevangene. Anderzijds heeft hij een zwaar en heftig verleden waardoor je bijna begrip voor zijn obsessie kan opbrengen. Ook Almodóvars muze Elena Anaya, die Vera Cruz de gevangen vrouw speelt, heeft een prachtige en intense rol. Het duurt even voor je haar kunt plaatsen en de kijker wordt lang in het onwetende gehouden. Als dan eindelijk begint te dagen hoe de verhoudingen liggen verandert de film van een science-fiction horrorsprookje in een bizarre wraakthriller. Dan wordt pas echt duidelijk hoe <mad de scientist werkelijk is en verdwijnt het laatste restje mededogen al snel.