Mobiele telefoontjes, facebook, twitter, chatprogramma’s: op dit moment kunnen we waar dan ook met elkaar communiceren. Je hoeft er de deur zeker niet voor uit. Alleen, maakt dit ons nu socialer of juist niet? De Argentijnse regisseur Gustavo Taretto laat de keerzijde van deze communicatiedrift zien met zijn film ‘Medianeras’.


De mens is net als de stad, stelt Martín (Javier Drolas), in de beginscène van ‘Medianeras’. Een aaneenschakeling van beelden toont de miljoenenstad Buenos Aires. Gebouwen worden lukraak neergezet, chaotisch en onbestemd. Af en toe groeit er een plantje uit de muur, maar verder zijn het vooral elektriciteitskabels die de muren ‘opsieren’. Martín is even hulpeloos als deze stad, licht hij toe, gescheiden, met angstaanvallen, neurotisch, onzeker en verdwaald in de chaotische wereld. Hij is een websitebouwer, leeft via het internet en sluit zich het liefst op in zijn donkere appartement. Hij is niet de enige die zo sociaal onbeholpen leeft. Etaleur Mariana (Pilar López de Ayala) draagt dezelfde lasten. Ze is een gescheiden architecte die nog nooit wat heeft gebouwd. Met haar paspoppen leeft ze in een eigen wereldje en ontwijkt alle liften vanwege haar claustrofobie.

Drolas en López de Ayala zetten samen een aannemelijk beeld neer van de eenzame mens, verdwaald in de metropool. Perfect passen ze bij elkaar, maar gaan ze elkaar in de chaotische metropool vinden? Mariana’s lijddraad in het leven is heel toepasselijk het boek ‘Waar is Wally?’. Hoe lang ze echter ook naar Wally in de stad zoekt, ze kan hem maar niet vinden.


Verwijzingen naar Wally is een van de trucs die Taretto toepast om de film, ondanks zijn treurige lading, komisch te houden. De regisseur werkt met veel grafische onderbrekingen: tekeningen die in de echte stad veranderen, internetpagina’s en cynische opsommingen van wat Martín bijvoorbeeld meeneemt in zijn rugzak. Daarnaast worden de filosofische monologen van Martín en Mariana verfraaid met beelden van de Argentijnse stad. Gecombineerd met een goed achtergrondmuziekje gaat dit niet deprimeren.

Toch wordt de film af en toe wat langdradig. De hulpeloosheid van Martín en Mariana maakt de film steeds somberder. Als Mariana op een gegeven moment sex heeft met een van de paspoppen, vraag je je af of ze niet te ver gaat in haar eenzaamheid. Gelukkig breekt daarna de lente aan en wordt de film opeens in rap tempo vrolijker. Met het openbreken van hun woonruimtes, veranderen Martín en Mariana ook hun levensstructuur. Vrij abrupt komt Taretto dan tot een finale. De film had wat subtieler gekunt, maar geprikkeld door de filosofieën verlaat je toch vrolijk de zaal. Een hommage aan het grootstedelijk bestaan?