Het wonderkind Wolfgang Amadeus Mozart kent iedereen. Als jochie componeerde hij zijn eerste stukken en speelde hij aan het hof. Wereldfaam behaalde hij al snel en nog steeds wordt hij gezien als een van de grootste componisten. Mozart speelde echter niet alleen, zijn grote zus Nannerl begeleidde hem. Ook zij had een groot muzikaal talent, maar door de mannenmaatschappij van de 18e eeuw werd het haar onmogelijk gemaakt om bekend te worden. De Franse regisseur René Féret geeft haar met zijn film ‘Nannerl, la soeur de Mozart’ alsnog bekendheid.


Touren door Europa
Een gezin, een koets en een besneeuwd landschap: dat zijn de openingsbeelden van ‘Nannerl, la soeur de Mozart’. Het is 1763 en de familie Mozart is op tournee door Europa. Onder begeleiding van vader Leopold (Marc Barbé) en moeder Anna-Maria (Delphine Chuillot) spelen Wolfgang (David Moreau) en Nannerl (Marie Féret) aan verschillende hoven. Leopold ziet echter vooral het talent van Wolfgang en verplicht Nannerl zich te beperken tot de klavecimbel. Nannerl vindt dit moeilijk om te accepteren en wanneer ze aan het hof van Versailles de Dauphin (Clovis Fouin) ontmoet en hij haar muzikale talent ziet, hoopt ze toch verder te kunnen met muziek.

Meer dan gebrekkig feminisme
Regisseur René Féret combineert feit en fictie. Hij neemt de geschiedenis van Nannerl ter hand en illustreert hiermee het gebrek aan feminisme in de 18e eeuw. Hij vult dit thema met ontluikende volwassenheid. Wanneer Nannerl bevriend raakt met een van de prinsessen, Louise de France (Lisa Féret), wordt duidelijk hoe geforceerd het volwassenschap is. Meisjes moeten zich als vrouwen gedragen, leveren hun poppen in en moeten onderdanig zijn aan de man. Ook liefde hoort bij het ouder worden, maar met de standsverschillen is dat nog gecompliceerder dan nu. Daarnaast laat Féret ‘het zusje zijn van’ grootschalig aan bod komen. Vol vreugde zijn de scènes waarin de kleine Wolfgang samen met zijn zus speelt. Triest is echter de houding van de vader die alleen oog heeft voor zijn zoon.


Traag maar esthetisch
‘Nannerl, la soeur de Mozart’ schiet in het verhaal wat te kort. Ondanks de duidelijke thema’s is de boodschap niet altijd helder en is de film traag. De dialogen zijn net te stijf, hoewel ze wel grotendeels bij de maatschappelijke verhoudingen passen. Ook zijn de acteurkunsten matig. Marie Féret overtuigt als in het keurslijf gedwongen talent, Moreau is schattig als ondeugende Wolfgang, maar Clovis Fouin en Lisa Féret stellen erg teleur. Houterig is hun acteerwerk en ontroeren doen ze niet. De film moet het eigenlijk vooral hebben van zijn mooie, sobere beelden en zijn muziek. De aankleding is niet zo bombastisch als ‘Amadeus’ (1984) en wordt daardoor realistischer. De muziek neemt net als in de levens van Nannerl en Mozart een grote plaats in. Marie-Jeanne Serrero componeerde speciaal voor deze film. Na twee uur zijn we zeker overtuigt van Nannerl’s talenten, maar vragen we ons toch een beetje af wat Féret nu met zijn film wil. Misschien had hij niet zijn halve familie rollen moeten geven..