Het risico van films die gaan over mensen met een ongeneeslijke ziekte is dat ze vaak erg drakerig en clichématig worden. ‘Restless’ probeert deze valkuil te vermijden door te knipogen naar de clichés uit het genre, waardoor de film toch net even anders wordt dan andere films met dit thema, maar een tikje sentimenteel wordt het allemaal toch wel.


De nieuwste van Gus van Sant gaat over de dood. En over twee jonge mensen die daarmee te maken krijgen. Enoch (Henry Hopper, zoon van Dennis Hopper) heeft een wat eigenaardige hobby; hij vindt het leuk om naar begrafenissen te gaan van mensen die hij niet kent. Op een van die gelegenheden ontmoet hij Annabel. De twee worden verliefd maar hun liefde wordt bemoelijkt doordat Annabel kanker heeft. Langzaam komen we te weten waarom Enoch zo geobsedeerd door de dood is en bevriend is met de geest van een in WOII omgekomen kamikazepiloot.

Restless gaat over het berusten in je lot. Enoch heeft flink wat te verwerken gehad in zijn leven. Een van de mindere aspecten van de film is dat de karakters weliswaar symphatiek en op een vertederende manier verknipt zijn, maar hier en daar wat te weinig uitgediept worden. Het omgaan met en accepteren van de dood is een belangrijk thema in de film. Annabel accepteert haar naderende dood vrij gemakkelijk, in tegenstelling tot Enoch die de dood van zijn ouders maar niet kan verwerken. De manier waarop Annabel omgaat met haar dood is bewonderenswaardig voor een jong iemand. Ze is niet zozeer begaan met zichzelf maar met de mensen om haar heen. Dat maakt haar sympathiek, maar ook bijna onrealistisch. Met haar engelachtige uiterlijk lijkt ze meer op een door de goden gezonden verschijning in het leven geroepen te zijn om Enoch de dood van zijn ouders te laten verwerken, dan een jong meisje dat met een verschrikkelijke ziekte te maken heeft. Ook Enochs vriend uit het geestenrijk, de Japanse Kamikazepiloot Hiroshi is leuk gevonden, maar ook zijn karakter maakt niet veel meer ontwikkeling door dan de begeleiding van Enoch in zijn ontwikkeling.


Toch wordt dat goedgemaakt door de charme van Restless. Je wordt onmiddellijk verliefd op de personages en er wordt uitstekend geacteerd. Restless is sentimenteel, maar behandelt de clichés over de dood die in filmland bestaan soms ook net even anders en dat maakt de film leuker dan de gemiddelde. Mooi is bijvoorbeeld Annabels ‘sterfscene’, waarin Enoch en Annabel alvast oefenen voor haar dood. Even ben je bang bent dat de film verzandt in drakerigheid, maar dan volgt er toch weer een verrassende wending. Een sympathiek sprookje met een lach en een traan, dat de harde werkelijkheid van kanker soms wat gemakkelijk omzeilt.