In 'The Iron Lady' speelt Meryl Streep de titelrol van ijzeren dame Margaret Thatcher. De kans is groot dat de rol haar een Oscarnominatie (nummer 17) gaat opleveren en waarschijnlijk gaat ze ook met het gouden beeldje naar huis (nummer 3). De Golden Globe heeft ze in ieder geval al binnengesleept. Terecht, want de 62 jarige actrice speelt de sterren van de hemel en zet vooral als de hoogbejaarde Thatcher een geweldige prestatie neer.


Lady prime-minister
Margaret Thatcher was de eerste vrouwelijke premier van Groot-Brittannië en regeerde van 1979 tot 1990. Dit maakt haar tevens de langstzittende Britse premier. Thatcher is een controversieel figuur en wordt even sterk geliefd als gehaat. Enerzijds wordt ze geprezen vanwege het feit dat ze met haar beleid destijds de economie uit het slop heeft weten te trekken. Tegelijkertijd voerde Thatcher haar bewind met harde hand. Ze deed niet aan compromissen en wenste niet te worden tegengesproken. Niet door stakende arbeiders en ook niet door partijleden met een andere visie. Deze starre houding maakt dat er niet onverdeeld positief op haar regeerperiode wordt teruggekeken.

Thatcher: ook mens, vrouw en moeder.
Hoe zorg je er als filmmaker voor dat zo'n controversieel figuur de sympathie weet te wekken van de bioscoopbezoeker? Dit lijkt geen gemakkelijke opgave en is het ook niet. Toch slaagt regisseuse Phyllida Lloyd, die al eerder samenwerkte met Streep voor Mama Mia!, hier heel aardig in. De truc? Ze legt de focus op de vrouw achter de politica. Het privé-leven van de ijzeren dame vormt het zwaartepunt van de film. De kijker ziet hoe Thatcher als kruideniersdochter een plaats op Oxford weet te bemachtigen. Hoe zij vervolgens strijd moet leveren binnen de Conservatieve partij als enige vrouw tussen alle grijze pakken. Hoe ze vecht tegen bekrompenheid, vooroordelen en mannelijke dominantie. Elke dag weer, zelfs als ze het hoogst haalbare politieke ambt reeds heeft bereikt en Downingstreet 10 haar thuis mag noemen.


De film biedt geen verrassende nieuwe inzichten en neemt geen politiek standpunt in. De regisseuse zegt hierover zelf dat ze een film wilde maken die de menselijke kant van Thatcher belicht. Ze onderzoekt in haar film de vraag hoe het is “om een vrouw te zijn in een wereld van mannen met ongekende privileges, en dan ook nog een vrouw uit de lagere middenklasse”. De film vertelt dus een persoonlijk en geen politiek verhaal. Haar wegzetten als tirannieke haaibaai zou het makkelijkst zijn. Dat beeld is immers wat bij de meeste mensen beklijft. Thatcher als moeder, echtgenote, vrouw des huizes en als bejaarde dame is minder voor de hand liggend en daardoor verfrissend.

Meryl Streep op haar best
De aanpak van Lloyd werkt in die zin dat je als bezoeker medelijden en sympathie voelt met de hoogbejaarde en verwarde vrouw die Thatcher op latere leeftijd is geworden. Streeps vertolking van de dementerende oud-premier wekt ontroering. Ze scharrelt door haar huis, onderwijl gesprekken voerend met haar jaren eerder overleden echtgenoot Denis Thatcher (Jim Broadbent).

Maar ook als jongere Thatcher zet Streep een topprestatie neer. De imitatie is zeer overtuigend en bijna griezelig goed. Ga dus snel richting Louis Hartlooper om Meryl Streep in haar beste rol sinds 'The Hours' zien. Dan begrijp je waarom zij straks met de Oscar naar huis gaat en deze naast de Golden Globe op de schouw mag zetten.