Wat in Amerikaanse films de suburbs zijn, zijn voor de Britse films de arbeiderswijken: een plek waar het vaak niet pluis is achter de voordeur en waar de ‘gewone man/vrouw’ vecht tegen zijn ‘inner demons’. Denk aan de uit de hand gelopen midlifecrisis in ‘American Beauty’ en het uitzichtloze groepje drugsverslaafden in ‘Trainspotting.’ Ook Joseph, de hoofdpersoon in ‘Tyrannosaur’ heeft het in de grauwe straten druk met zichzelf, zijn bestaan als weduwnaar en zijn drankzucht.


Waarom volharden mensen in dingen die slecht voor ze zijn? Dat is een vraag die bij je opkomt als je kijkt naar ‘Tyrannosaur’. De hoofdpersoon Joseph houdt wel van een biertje. En hij is niet het type sociale drinker. Zijn kroegavondjes eindigen regelmatig in vechtpartijen en geweld, zo ook in de openingsscene, waarin hij zich na een ruzie met zijn bookmaker flink hard afreageert op zijn hond Bluey. Even daarna zien we hem lopen met zijn dode hond in zijn armen, zijn lichaam drukt spijt uit, een eenzame gebroken man.

Een luxeleventje
Joseph kan niet ontsnappen aan zijn innerlijke demonen. Met zijn destructieve gedrag houdt hij weinig vrienden over. Maar dan ontmoet hij de kwetsbare Hanna, als hij schuilt in haar snuisterijenwinkeltje na een vechtpartij. Zij biedt hem aan te bidden voor hem, en krijgt de wind van voren. Joseph verwijt haar een ‘luxeleven’ te leiden. Maar toch heeft ze iets losgemaakt in Joseph en er ontstaat een vriendschap tussen de twee. Net als je als kijker gelooft dat Hanna misschien Joseph zijn reddende engel is, krijgen we een inkijkje in haar ‘luxeleven’, waaruit duidelijk wordt dat zij die reddende engel misschien nog wel harder nodig heeft dan Joseph. Haar echtgenoot (Eddie Marsan, die in Happy-go-Lucky ook al op overtuigende manier een kwaadaardig personage speelde als rijinstructeur) mishandelt haar en vernedert haar tot op het bot.


Tyrannosaur, het regiedebuut van Paddy Considine, hiervoor actief als acteur in o.a. ‘Hot Fuzz’, gaat over de vraag wat mensen er uiteindelijk toe drijft om dingen te doen die zichzelf of anderen schaden. Hannah probeert een goed en christelijk mens te zijn, maar ook voor haar wordt de ellende op een bepaald punt te veel. Zoals Joseph zegt,’als je een hond teveel vernedert, neemt hij op een gegeven moment wraak’, zo zoeken de personages in ‘Tyrannosaur’ wraak op het leven als dat hen teveel vernedert. Maar die wraak komt soms net op de verkeerde momenten.

Gran Torino
‘Tyrannosaur’ doet ergens denken aan een Britse versie ‘Gran Turino’, de film uit 2008 met Clint Eastwood als verbitterde loner in een Amerikaanse suburb, die ook ontdooit door tussenkomst van iemand die hij kan ‘redden.’ Op zich geen slechte film, maar naast ‘Tyrannosaur’ steekt hij bleekjes af. Beide films lijken ergens hetzelfde verhaal te vertellen, maar ‘Tyrannosaur’ slaagt hier een stuk beter in, met een minder voorspelbare manier van vertellen, waardoor het veel realistischer wordt. ‘Tyrannosaur’ gaat verder in het uitdiepen van de menselijke psyche en biedt geen kant- en klare hollywoodoplossingen en –lessen. Als die lessen er al zijn, komen ze voor de personages net te laat, als het kwaad al is geschied. Tyrannosaur is een heftig drama, qua setting en type film misschien niet heel origineel, maar mede door de indrukwekkende (soms erg gewelddadige) scènes en knappe acteerprestaties een bijzonder indrukwekkende film.