Stel je voor: je bent moeder en jouw zoon richt een bloedbad aan op school. Wat doe je dan? Hoe voel je je dan? Lionel Schriver schreef in 2003 een boek hierover: 'We need to talk about Kevin'. In de vorm van enkele brieven aan haar man vertelt moeder Eva hoe ze zichzelf medeschuldig voelt aan de daad van haar zoon. Lynne Ramsay verfilmde dit boek onder dezelfde naam en deed daarmee veel stof opwaaien op het Cannes Festival. Pas op, niet geschikt voor zwangere vrouwen, want kinderen wil je hierna niet meer!


Geen woord te veel
“Een sublieme, compromisloze vertelling van de kwelling die in plaats van de liefde kan komen.” Dat waren de woorden van de jury van het London Film Festival toen zij in oktober 'We need to talk about Kevin' de prijs voor Beste Film gaven. Met dit beklemmende drama over moederschap zet Schotse filmmaakster Lynne Ramsay zichzelf op de kaart. Zonder een woord eraan vies te maken, schetst ze de situatie van een moeder waarvan de zoon een vreselijke misdaad heeft begaan. De beelden spreken voor zich en de kijker kan Eva’s gedachtestappen als medeschuldige goed plaatsen. Van de eerste tot de laatste minuten grijpt het drama je aan.

Moederliefde
De film focust niet op de daad die zoon Kevin pleegt, maar op de vraag wat je als moeder doet wanneer je niet van je kind houdt. Ramsay biedt daarmee een vernieuwend perspectief en Tilda Swinton (als Eva) vult deze rol grandioos in. Vanaf de geboorte van de kleine Kevin (in zijn jonge jaren Jasper Newell en later Ezra Miller) kan ze al moeilijk met het jongetje omgaan. In haar armen huilt hij altijd, wil hij niet eten en niet spelen. Bij papa Franklin (John C. Reilly) is hij echter altijd braaf. "Waarom?", denkt Swinton. Haar gekwelde blikken zijn treffend.


Rode waas
Ramsay laat de film van heden naar verleden springen, en weer terug. Dit geeft geen verwarrend effect, maar houdt juist de spanning erin. Af en toe wordt het drama op deze manier zelfs horror: wapperende gordijnen, Halloween, kloppende geluiden. Ramsay is bovendien een ster in suggestieve weergave. Constant wordt je geconfronteerd met moord. De kleur rood duikt overal op, hoewel er amper een spetter bloed te zien is. Vooral de openingscènes tijdens La Tomatina, het tomatenfestival in Valencia, zijn fenomenaal. Een chaos aan mensen in rode brij vult het scherm. Iew.

No kids
Beelden sluiten naadloos op elkaar aan, acteurs spelen overtuigend en de bluesachtige muziek (van Jonny Greenwood) zorgt voor verlichting. Alles in 'We need to talk about Kevin' lijkt te kloppen. Een beklemmend en verstikkend gevoel spreidt zich uit over de bioscoopzaal. Met het weergeven van het leven van de moeder van een dader heeft Ramsay zichzelf overtroffen. Bedremmeld verlaat iedereen de zaal. Alsjeblieft geen kinderen, is de eerste gedachte die in me op komt.

De film neemt ook deel aan de nieuwe reeks boekverfilmingen. Dit is een initiatief van 't Hoogt en de bibliotheek. Hierbij wordt de film voorafgegaan door een korte inleiding, waarna de film afgespeeld word. Achteraf is er een nagesprek en mogelijkheid voor discussie. Voor meer informatie klik hier. Het boek is te leen bij de bieb of te koop bij Savannah Bay!