De zomer van 2006 zal mijn geschiedenis ingaan als de zomer dat kabinet Balkenende ll viel, dat Nederland het WK uit werd gekickt en dat mijn relativeringsvermogen (niet in oorzakelijk verband met dit alles) voor onbeperkte duur, zoek was. Mannen schijnen goed te zijn in relativeren. Vrouwen niet. Getuige dit relativeringsvermogen moet je eens aan een man vragen om Nederlands niet-meer-deelname-aan-het-WK te relativeren. Van de Sar was zeker niet de enige huilende man.
Tekst: Dieuwertje Mertens

Er bestaat een hardnekkig geschut aan standaard relativeringfactoren. Neem bijvoorbeeld 'de kindjes in Afrika' die er te pas en te onpas bij worden gehaald. Als de krijsende monsters hun spruitjesprak niet op willen eten, haalt mams steevast de kindjes in Afrika aan. Als manlief geen promotie heeft gemaakt, wordt deze ook getroost met de gedachte dat men het nog altijd slechter heeft op het andere continent. Je vraagt je af waar al die arme Afrikanen zich mee moeten troosten als relativerende factor. De zielige zeurende blanken? Bovendien lijkt het wel mee te vallen met al die ongelukkige Afrikanen. Kijk bijvoorbeeld naar Mirabel met de leprastompjes, van de reclame van het Liliane Fonds. Voor slechts vijf euro per maand huppelt zij vrolijk op haar stelten rond de plaggenhut.

Verliefdheid maakt van relativeren helemaal een dubieuze zaak. In eerste instantie lijkt er niet veel te relativeren. Ik bedoel: moet je dan relativeren met het ongeloofwaardige 'eigenlijk is hij helemaal niet leuk'. Dit is slechts een genenstrijd. Er zijn ook wel andere geslaagde genencombinaties. Er wordt een hoop weggemoffeld en ontkend als men verliefd is. Zo wordt haar hysterische hyenalach die bijna een hartaanval veroorzaakt, gerelativeerd met 'valt wel mee' of 'wel schattig toch?'. Na twintig jaar huwelijk piept hij wel anders. Dan is het uitgerekend die lach die hem de das omdoet.

Relativeren is een term die vooral door mannen gebruikt wordt als ze vinden dat vrouwen 'zeiken'. Daarmee is het één van de meest overschatte en misbruikte termen ooit. Het is gewoon een superioriteitsdrogreden met als werkelijke betekenis 'hou je bek'. Voordeel aan de val van het kabinet is dat er zo op de vooravond van de komkommertijd ook nog iets anders te lezen valt in de krant dan reportages over gedesillusioneerde Wuppie-verzamelaars. En een gerelativeerde visie op het WK: het was toch mooi dat Nederland vier wedstrijden heeft mogen spelen. Wie had dat überhaupt verwacht? De Nederlandse stressvoetballers zijn allemaal heel opgelucht dat ze weer naast moeders de vrouw op de bank zitten die hen zullen troosten met de gedachte dat die arme Afrikanen (Ghana) nog een wedstrijd moeten spelen in die hitte.