Home / literatuur-lezing / Frénk van der Linden, De steniging

Recensie

Frénk van der Linden, De steniging

7-11-2006 | literatuur-lezing | 
|
In de Intermediair van 26 oktober jongstleden, in de vaste rubriek Het beste advies dat ik ooit kreeg, werd Frénk van der Linden aan de tand gevoeld. Van der Linden maakte een radicale wending, toen hij besloot een roman te gaan schrijven toen hij zijn advies opvolgde. Er zou een grote dramatische kracht schuilen in Van der Lindens interviews. Van der Linden zegde er zijn contract als huisinterviewer bij het NRC Handelsblad voor op: “Ik wist dat ik iets moest offeren als ik dat boek echt uit mijn poten wilde krijgen.” Rijst natuurlijk de vraag, of dit het waard was...
Tekst: Merijn Schipper

De steniging begint met een even veelbelovend als prachtig motto van W.F. Hermans: "Men wreekt zich altijd in het leven, alleen meestal niet op de personen die schuldig zijn." De hoge verwachting die zoiets oproept, werd aanvankelijk al gauw de kop ingedrukt. Hoogstaande literatuur blijkt het niet te zijn.

Het boek begint iet wat stroef met de bekendmaking van moord op Karim Indrissi, de grote liefde van de 22 jaar oude Priscilla, ‘white trash’  zoals ze beschreven wordt op de kaft. Priscilla, Van der Lindens hoofdpersoon, kan hier zo slecht mee uit de voeten dat ze haar verstand verliest en opgenomen moet worden. In flashbacks wordt haar weinig fortuinlijke jeugd in beeld gebracht en al ras wordt duidelijk dat het motto ook op haar van toepassing is. Haar moeder verliet haar, ze had een incestueuze relatie met haar vader en heeft sinds het dodelijke ongeluk van haar zusje een ongezonde interesse voor het woord ‘bloed’. De relatie met Karim echter, leek haar haast het einde.

Tot zover lijkt het nog op een psychologische roman. Totdat aan het einde duidelijk wordt wie Karim vermoordde. Dat doet weer heel erg denken aan een thriller. Ook wel overigens aan journalistiek: men dient de redactie immers een rond verhaal aan te leveren. In een literaire roman echter, is dat aan de lezer. Het lijkt alsof Van der Linden niet heeft kunnen kiezen.

Is dit debuut dan om af te schrijven? Nee, natuurlijk niet. Sterk is het taalgebruik, aangrijpend het verhaal en het actuele motief is een relatieve noviteit: dat van een relatie van twee individuen uit twee culturen: een Nederlandse en Marokkaanse. Zijn schrijfstijl is dwingend, getuigt van een scherp observatievermogen en Van der Linden weet dit om te zetten in sfeervol proza. Wie van een indringend verhaal houdt met frisse taal, zal er zeker veel plezier aan beleven.

Frenk van der Linden; De steniging
Eerste druk: 2006
Aantal bladzijden: 302
Uitgever: Uitgeverij Contact te Amsterdam

Informatie

tags:merijn schipper

Aanbevolen

Lipari
5 Strippen
Gluren bij de Buren
Ingmar Heytze, Het beste en de rest
NK Poetry Slam 2006
Poëziecircus

Verslag

mightysociety 2 & 3