Ik kwam voor mijn helden beiden zwaargewichten in de schrijverij. Ted van Lieshout en Bart Moeyaert waren op 16 juni te gast in Moira bij iPoetry Live, de literaire nachtclub van het poëziecircus. Om de twee maanden presenteert iPoetry Live het beste wat de poëzie te bieden heeft. ‘Hoezo live’ vroeg Casper Janssen (ook te gast) zich af, ‘Playbacken dichters ook wel eens?’

iPoetry Live blijkt de live versie van de digitale dichtbundel www.iPoetry.nl, na iedere voorstelling weer een beetje dikker.

Wat mij verbaasde, toen ik de zaal van Moira betrad, was dat ik in principe Ted van Lieshout en Bart Moeyaert gewoon aan had kunnen raken. Ik had gewoon een gesprekje met ze aan kunnen gaan. Ik had een grapje kunnen maken. Ik had mijn bewondering net iets te hard lachend kunnen verdoezelen. Ik had ze kunnen besnuffelen, ik had wijn met ze kunnen drinken of een pintje… ik had...ik had... Maar als een verdwaald ‘Peter-van-Stratentypetje’ op een mooie-woorden-feestje tussen kenners van het literaire genre vond ik mijn plekje luisterend en aanschouwend achteraan in het zaaltje.

De woorden van 'De Wens' van Moeyaert raakten me diep. Of had het er mee te maken dat de huisband Phinx daarvoor al zong over uitgaan en medicijnen tellen, in een wonderschoon lied over onbaatzuchtige moederliefde? Of dat van Lieshout zijn hoop uitsprak ooit zo mooi gevonden te worden, zoals hij zijn moeder vond. Gewoon als ze liep. Het was in ieder geval allemaal eerlijk en puur. Even zitten en luisteren en je eigen gevoel in mooie woorden herkennen. Want de wens is toch de moeder van de gedachten.


DE WENS
Wat als het niet de schuld is
van mijn krappe jas. Wat als
de hele wereld past, maar niet
bij mij. Wat als straks blijkt
dat ik al jaren word gemist
in het heelal. Wat zou ik gaten
springen in de lucht. Wat ben
ik buitenaards. Wat mij nog
mooier lijkt is dit: dat ik twee
vleugels van mijn vader krijg.
Dat mijn moeder me verbaast
temidden van een wolk van
veren. Dat brullen wil ik van
ze horen: dat ik moet leren
vliegen met de kleren die ik
draag. Dat mijn schouders
langzaam breder worden en
de wereld weer mijn maat.


'De wens' is geschreven door Bart Moeyaert voor Espero, een organisatie waar gezinnen met kinderen die ernstige en chronische gedrags- en emotionele problemen hebben, ondersteund kunnen worden. ‘De wens’ is te horen onder de knop 'digitaal' op de website van Bart Moeyaert.

‘De teksten’ van Ted van Lieshout komen regelmatig terug in Sesamstraat en Klokhuis.