Home / literatuur-lezing / Poetry Slam 2010

De finale

Poetry Slam 2010

15-12-2010 | literatuur-lezing | 
|
The Game
De avond begint rustig. Netjes op tijd komen de presentatoren, Alexis de Roode en Neske Beks in sporttenue het podium op. Want Poetry Slam is een sport, stellen ze, waarin een eenheid van lichaam en geest wordt bereikt. Waarin het lichaam wordt ingespannen en de geest de tactische zetten voorbereidt. Het is een ludiek verweer tegen de Btw-verhoging op kunst en cultuur: Voetbalkaartjes mogen toch ook 6 % blijven?
tekst: Hanna Vlaming

De finale is opgezet als echte sportwedstrijd. Naast de drie koppige jury bestaande uit poëziecriticus Ron Rijghard, dichteres Esther Jansma en tv-presentator Arie Boomsma, is er ook een scheidsrechter aanwezig. Bovendien wordt de winnaar grotendeels door de wetenschap bepaald: De TU Eindhoven heeft namelijk een applausmeter gemaakt die op twee decimalen na de komma nauwkeurig meet. Deze wordt natuurlijk meteen uitgetest. Wanneer de meting bij ‘stilte’ toch nog de 6.0 haalt is het kritische publiek ietwat ontevreden. Wetenschap en poëzie blijven moeilijk te rijmen…

Martijn Teerlinck - foto (c) Poëziecircus/Alexander van der Linden Martijn Teerlinck - foto (c) Poëziecircus/Alexander van der Linden

First Round
Nadat de slampioen van 2009, Ellen Deckwitz, zich via een voortrazend gedicht heeft losgemaakt van haar trofee, de Gouden Vink, mogen de finalisten erom strijden. Vijf van de negen dichters, Martijn Teerlinck, Saskia van Leendert, Boris de Jong, Jeroen Naaktgeboren en Peter Knipmeijer, mogen elk drie en een halve minuut voordragen. De jury is wisselend hard en lovend. Ze beoordelen soms op inhoud, verbeelding en het taalspel, dan weer op retorica, presentatie en het contact met het publiek. Dit publiek geeft haar net zo zwaarwegende oordeel met daverend applaus.

In het tweede deel van de eerste ronde treden Claudio Ritfeld, Wibo Kosters, Hanneke van Eijken en Daan Doesborgh op. Ook nu is de jury streng; op het meedogenloze af. Presentatrice Neske Beks moet soms zelfs vragen om een beetje positieve feedback. Na de tweede juich en joel ronde van het publiek, zorgt de pauzeband Paper Tiger voor een wat positiever geluid. Deze ‘beste band van de wereld’ maakt de ene flauwe grap na de andere (tip voor de organisatie: laat bands geen gratis bier drinken vanaf drie uur voor hun optreden) maar weet er ook heerlijke folk/rock nummers uit te gooien.

The Final Battle
Het is ondertussen 22.00 en de tweede ronde moet nog beginnen. Een uurtje later is het publiek zeven dichters rijker en begint de echte Battle tussen Daan Doesborgh en Martijn Teerlinck. De avond leert dat dit twee totaal verschillende dichters zijn. Martijn is beeldend, verwijst naar de mythologie en godsdiensten, blijft dicht bij de natuur. Hij schrijft schone poëzie, zorgvuldig geslepen edelsteentjes die het publiek stil maken. Daans taalgebruik en dichtkunst zijn van een ander energie level; hij prikkelt het publiek dat direct wil reageren op wat het hoort en ziet. Zijn gedicht over de man van rabarber zindert, zweept op door het klankgebruik en de ritmiek. Een achtminutenlange battle tussen deze twee heren zal het publiek de nodige zweetoksels en klamme handjes bezorgen.

Daan Doesborgh - foto (c) Poëziecircus/Alexander van der Linden Daan Doesborgh - foto (c) Poëziecircus/Alexander van der Linden

En jawel, Daan trapt af met een gedicht recht op de man af. Hij laat Martijn de rol van de vrouw aannemen wiens lichaam hij met woorden aanraakt en met zijn handen uitbeeld. Martijn draagt, na dit staaltje erotiek, haast onverstoorbaar een gedicht voor dat het publiek brengt naar vroegere tijden met klanken die de gedachtes stilzetten. Het eerste applaus klinkt. Daan opent opnieuw de aanval. Zijn handen en woorden maken glijdende bewegingen, herinneren een vrouwenlichaam dat door alcoholmisbruik langzaam is vervaagd. Martijn pakt op met de zin ‘Ik lig altijd in het nauwste bed’ en heeft het publiek meteen in zijn greep. Hij laat een steekje vallen bij de volgende zin, wat hem boegeroep oplevert. Het vervolg van het gedicht is echter zo sterk dat het hem snel vergeven is. De tijd tikt door en de poëzie wordt rauwer, strijdlustiger en energierijker.

Wanneer DJ Daniël Zuur het eindsignaal geeft is de strijd nog onbeslist. De jury mag nog eenmaal het woordvoeren en uit zich kritisch. Niet eens zo zeer naar de dichters en hun verschillende aanpak (de battleaar Daan versus de voordrager Martijn) maar naar het publiek. Poëziecriticus Ron Rijghard stelt dat maar weer blijkt hoe makkelijk de massa meegaat met degene die het hardst schreeuwt (Daan)! Auw! Een slap die dit poëzieminnend publiek niet verdient. Het publiek slaat echter genadeloos terug door de wetenschappelijke meting van de TU Eindhoven op hol te brengen. Het verschil van één tiende tussen de twee metingen zorgt voor verwarring bij deze wetenschappers waardoor eerst de verkeerde winnaar wordt uitgeroepen; Martijn Teerlinck. Na een volgende meting en een nieuwe winnaar Daan Doesborgh, wordt er toch besloten beide heren de titel en het geldbedrag te geven. Een avond waarop de poëzie triomfeert als nooit te voren; de criticus en de wetenschap ver achter zich latend.

Aanbevolen

Column

De Utrecht Popprijs

Verslag

Vrij Spel!

Tip

Weekendtips Suus (14)

Verslag

iPoetry live

Recensie

Anneke van Giersbergen

Recensie

We Are Scientists

Recensie

Le Guess Who? '09 volgens Yoram
NK Poetry Slam