Home / muziek / Alexi Murdoch

Ogen dicht

Alexi Murdoch

22-11-2011 | muziek | 
|
Alexi Murdoch is vanavond voor de tweede keer in Utrecht. Gisteravond stond de beste man al voor de deur in de veronderstelling dat hij moest optreden. Waar hij in de tussentijd is geweest deelt hij niet met het publiek, maar deze is vanavond in Tivoli de Helling ook ontzagwekkend stil.

Alexi Murdoch
 

Marten de Pape
Alexi Murdoch verruilde eind jaren ’90 Groot Brittannië voor de Verenigde Staten. Hij trok naar Los Angeles, niet om hét te maken, maar om bij zijn vriendin te zijn. Daar sloeg zijn slaperige folkpop met naar Nick Drake-neigende stem aan en moest hij de platenmaatschappijen van zich afslaan. De singer-songwriter wilde alles zoveel mogelijk in eigen handen houden en bouwde gestaag een internationale fanschare op door liedjes te leveren aan bekende televisieseries (Prison Break, House, enz.) en films.

Murdoch’s minimale instrumentatie en zalvende zangstem is ideaal ter ondersteuning van beeldmateriaal, maar blijft het live ook overeind? Hij moet het stellen zonder live-band; hij kan de nummers dus niet uitbouwen, meer stevigheid geven. Bovendien moet hij hierdoor in zijn eentje de aandacht van het publiek vast zien te houden. Hij heeft het echter liever dat de enkele spot die hem op het podium belicht óók uit wordt gezet en speelt het grootste gedeelte van de set met de ogen dicht. Dit lijkt een aanmoediging voor het publiek waar ook al snel de ogen worden gesloten. De liedjes van Murdoch bestaan doorgaans uit één thema die telkens wordt herhaald, één ritme die nergens veranderd en een vrij monotone zangtoon. Dat zou saai zijn, maar het is ook ideaal om jezelf in onder te dompelen en zelf beelden te vormen bij de zalvende, donkerbruine stem van Murdoch en als je dan je ogen opent kan er genoten worden van de aparte instrumenten waarmee Murdoch zijn gitaar afwisselt. Zo passeren onder meer een trekzak, een viool en een duimpiano voorbij.

Aan de voet van het podium hangen mensen uiterst ontspannen over de boxen van het podium en je kan een ijsblokje horen vallen in de zaal. Het signaal van een telefoon die vervolgens tot drie keer toe de apparatuur van Murdoch verstoort en door de boxen heen kraakt en piept schudt het publiek vervolgens woest wakker uit hun roes. Murdoch zelf speelt stoïcijns door, met dezelfde verve als zijn voorgaande nummers, met zijn ogen dicht.

Aanbevolen

Column

De Utrecht Popprijs

Recensie

Le Guess Who? '09 volgens Yoram

Recensie

Explosions in the sky

Verslag

Cross-Linx 2011

Recensie

Anneke van Giersbergen

Recensie

We Are Scientists

Recensie

Clap your hands say yeah

Recensie

Real Estate