Heimwee
Benjamin Francis Leftwich
18-1-2012 | muziek |
Een groepje gelukkigen heeft zich in de Spiegelbar, bovenin Tivoli, verzameld voor een concert van Benjamin Francis Leftwich. Deze jonge, Britse singer-songwriter zet hiermee zijn eerste stap op het Europese vasteland en treft in onze stad een (voor Utrechtse begrippen) opvallend rustig en respectvol publiek aan.
Wellicht vloeit dit respect voort uit de kraakheldere opvoering van de nummers van Leftwich’s vorig jaar verschenen debuut ‘Last Smoke Before The Snowstorm’ en zijn eerder verschenen EP’s. Zonder de ritmesectie of de strijkkwartetten die je wel op zijn album hoort, maar slechts gewapend met akoestische gitaar en zijn zuchtende zangstem staat de 22-jarige singer-songwriter tussen de geraniums op het podium. Deze minimale en intieme bezetting lijkt het publiek aan te sporen vol ontzag te luisteren naar de nummers waarop Leftwich’s zachte, hoge stem neigt naar die van Bon Iver, zij het iets lichtvoetiger. Onderwijl projecteert het zaallicht via de vele spiegelbollen puntjes op het plafond van de Spiegelbar en is het net alsof we met z’n allen naar de sterren kijken voordat het echt donker wordt.
Herfstmuziek, zoals de titel van zijn album ook suggereert; nog één keer terugkijken op de voorgaande maanden, op alles wat heeft gebloeid, voordat het licht volledig uitgaat. Weemoedige nostalgische muziek.
Wij gebruiken het Duitse leenwoord ‘heimwee’ om een gevoel van verlangen naar huis aan te duiden. Of, algemener gezegd, een verlangen naar de geborgenheid en de zekerheden van het bekende. Een dergelijk gevoel wordt ook gesuggereerd door de muziek van Leftwich: het roept de herinnering op aan een tijd toen dingen nog geen naam mochten hebben, terwijl het nu is wat je juist niet wilde. Van momenten die je toen voor lief nam, maar die nu nooit meer zullen voorkomen. Heimwee naar diegenen voor wie je een speciale plek in je hart over zou hebben, maar die zich uiteindelijk niet voor jou leken te willen blootstellen.
Laten we hopen dat Benjamin Francis zelf niet bijzonder veel last van heimwee heeft. De komende maand verkent hij het Europese vasteland en de kans is groot dat, na zijn optreden op Eurosonic afgelopen weekend, het balletje voor de jonge Brit echt gaat rollen hier.
Wellicht vloeit dit respect voort uit de kraakheldere opvoering van de nummers van Leftwich’s vorig jaar verschenen debuut ‘Last Smoke Before The Snowstorm’ en zijn eerder verschenen EP’s. Zonder de ritmesectie of de strijkkwartetten die je wel op zijn album hoort, maar slechts gewapend met akoestische gitaar en zijn zuchtende zangstem staat de 22-jarige singer-songwriter tussen de geraniums op het podium. Deze minimale en intieme bezetting lijkt het publiek aan te sporen vol ontzag te luisteren naar de nummers waarop Leftwich’s zachte, hoge stem neigt naar die van Bon Iver, zij het iets lichtvoetiger. Onderwijl projecteert het zaallicht via de vele spiegelbollen puntjes op het plafond van de Spiegelbar en is het net alsof we met z’n allen naar de sterren kijken voordat het echt donker wordt.
Herfstmuziek, zoals de titel van zijn album ook suggereert; nog één keer terugkijken op de voorgaande maanden, op alles wat heeft gebloeid, voordat het licht volledig uitgaat. Weemoedige nostalgische muziek.
Wij gebruiken het Duitse leenwoord ‘heimwee’ om een gevoel van verlangen naar huis aan te duiden. Of, algemener gezegd, een verlangen naar de geborgenheid en de zekerheden van het bekende. Een dergelijk gevoel wordt ook gesuggereerd door de muziek van Leftwich: het roept de herinnering op aan een tijd toen dingen nog geen naam mochten hebben, terwijl het nu is wat je juist niet wilde. Van momenten die je toen voor lief nam, maar die nu nooit meer zullen voorkomen. Heimwee naar diegenen voor wie je een speciale plek in je hart over zou hebben, maar die zich uiteindelijk niet voor jou leken te willen blootstellen.
Laten we hopen dat Benjamin Francis zelf niet bijzonder veel last van heimwee heeft. De komende maand verkent hij het Europese vasteland en de kans is groot dat, na zijn optreden op Eurosonic afgelopen weekend, het balletje voor de jonge Brit echt gaat rollen hier.
