De vijfkopige band 'Clap Your Hands Say Yeah', met het in eigen beheer uitgegeven titelloze debuutalbum, werd ontdekt door het online muziekmagazine Pitchfork. Inmiddels zijn we al weer vijf jaar, en drie platen, verder en touren de heren door Europa. Hopelijk laten ze ons vanavond in Tivoli de Helling juichend in onze handen klappen.

Het derde album 'Hysterical' kwam afgelopen najaar na vier jaar lange radiostilte uit, waardoor het vanavond vooral om dit album gaat. Eerst zouden ze spelen aan de Oudegracht maar wegens de weinig verkochte kaarten was De Helling schijnbaar een betere bestemming voor dit concert.
De bandleden lijken ook op de Oudegracht gehoopt te hebben; ze spelen stug en rap door hun nummers heen met haast geen toevoeging. Ze maken geen contact met het publiek en het is alsof er een muur aan de voorkant van het podium staat.

Wellicht komt het door de gitarist Lee Sargent. Hij staat daar met een uitstraling van niks. Aan de andere kant staat zijn tweelingbroer en bassist Tyler die in alle opzichten zijn tegenpool is, want hij kijkt op met zijn hoofd waar zijn broer het laat hangen. De positieve energie komt voornamelijk van de op en neer springende toetsenist die met een grote lach over het podium danst, waardoor sommigen in het publiek steeds vaker een dansje durven te wagen.

Al met al wordt er toch door de nummers geraasd met af en toe een enkele uitloop: bijvoorbeeld bij 'Satan Said Dance' van het tweede album en 'Upon This Tidel Wave Of Young Blood' van het eerste album wordt het levendig.


Toch is vooral een een 'grote-stappen-snel-thuis'-concert. Want hoewel zanger Alec Ounsworth erg goed is en de muziek sterk en strak, het gevoel van een echt concert bleef uit. Nu leek het vooral alsof enkel de albums werden afgedraaid...