Fink houdt van Nederland en wij houden van Fink. Want wie zou ons anders moeten verblijden met een warme, donkere stem en mooie, ietwat rauwe gitaarliedjes.
tekst: Liesbeth Meenink

foto MySpace (Lopez)

De kruk staat klaar, de gitaren staan klaar, het drumstel staat er glanzend bij. Een uitverkocht Tivoli de Helling wacht in spanning op Fin Greenall, alias Fink. Als hij live net zo betoverend is als op zijn albums, belooft het een mooie avond te worden. Tijdens supportact Awkward I en het ombouwen daarna wisselt het publiek nog even uitgebreid de laatste nieuwtjes uit, maar zodra de Britse singer-songwriter het podium betreedt is het zo stil dat je een bierglas kan horen vallen.

‘Eerst een liedje om op te warmen’, zegt Fink. Hij en drummer Tim Thornton gaan er goed voor zitten en ze zetten Maker in. Een rustig nummer, maar na het eerste nummer wordt de kruk naar achteren geschoven en dan komt ook bassist Guy Whittaker het podium op. Het is duidelijk dat de drie bebaarde mannen het naar hun zin hebben op het podium. ‘Wie wil er nou geen baan waarbij je kan drinken en blowen onder werktijd’, grapt Fink.

De wedergeboorte als singer-songwriter Fink heeft een verleden als dj en producer, en dat is in een aantal nummers duidelijk hoorbaar door het gebruik van breakbeats. Tot vijf geleden was gitaarspelen alleen een hobby voor Greenall, maar plots kreeg hij een artistieke wedergeboorte en besloot zich op het singer-songwriterschap te storten. De eerste in zijn soort bij het label Ninja Tune. Een goede keus, want als je zo makkelijk het ritme kan trommelen op je klankkast en tegelijkertijd Pretty Little Thing kan tokkelen kan je wel stellen dat hij de skills heeft. Dankzij de triphop-achtige klanken hebben sommige nummers als Blueberry Pancaces en Make it Good iets weg van Massive Attack. Misschien een graantje meegepikt toen hij als supportact met ze op tournee was.

Het optreden in De Helling was de eerste van een drietal optredens in Nederland. Donderdag stond hij in Groningen en vrijdag in Deventer. Als je de beste man nog live wil zien dit jaar kan je in april naar Motel Mozaique in Rotterdam of naar Het Patronaat in Haarlem. Daarna gaat hij er even tussenuit om op creatieve krachten te komen en aan een nieuw album te werken.

Een optreden bezoeken is zeker de moeite waard, want de volle anderhalf uur lang blijft Fink boeien. Na afloop zindert de zaal nog even na. Het is duidelijk: Utrecht was blij dat ze erbij was. En Fink was blij dat hij in Utrecht was.