Dit weekend vindt in Tivoli de Helling het jaarlijkse Weekend van het Kippenvel plaats. Twee avonden na elkaar spelen er artiesten die persoonlijk zijn geselecteerd door DJ St. Paul in het kader van zijn ode aan het perfecte liedje. Sapsite was erbij op de zaterdag.

Verwacht echter geen Pop-O-Matic Festival. Dit weekend is geen voortgang van de fameuze studenten-dansavond die iedere donderdag plaatsvindt in Tivoli Oudegracht onder leiding van huis-DJ St. Paul. Geen aaneengesloten mix van ‘hitjes’, geen electrorock, geen ‘Killing in the Name of’ en - godbetert - geen dubstep-half-uurtje.

De perfecte liedjes zijn die liedjes waarbij de luisteraar kippenvel. Als laatste werd de Amsterdamse singer-songwriter Rebecca Sier ( aan de poster toegevoegd en zij opent ook het weekend. Slechts bewapend met een akoestische gitaar krijgt deze jongedame binnen de kortste keren de reeds goedgevulde zaal muisstil, terwijl de meesten haar niet eens kunnen zien op het geïmproviseerde podiumpje midden in de zaal. Ze zingt afwisselend in het Nederlands en Engels, maar telkens glashelder; sommige dames deppen zelfs voorzichtig hun mascara als ze horen over de jongen die van mooie zinnen aan elkaar hangt (in het nummer ‘Je zinnen’).

Evenals Sier stond de Vlaamse band Intergalactic Lovers afgelopen zomer ook op Tivoli’s buitenproject Into The Great Wide Open. Maar waar Sier al voor een vroeg moment van kippenvel zorgt, lijken de Lovers ietwat ongemakkelijk op het podium te staan. Nummer voor nummer begint strak, met vaak een stuwend tempo, maar vervalt al gauw in een sleur. Pas tegen het einde van een nummer zoekt de band vervolgens de dynamiek weer op, maar dan is het vaak al te laat.

Emil Svanängen is de frontman van de Zweedse band Loney Dear en moet zijn schoenen uittrekken zodat hij de enorme verzameling pedalen makkelijker kan bedienen. Alleen op die manier kan laag op laag worden gestapeld en kan hij eigenhandig zijn vierkoppige band uitbouwen tot heus orkest. Maar de sfeer blijft intiem; de al trage liedjes bouwen langzaam op en het publiek wordt erbij betrokken voor een beetje samenzang terwijl Svanängen zijn eigen stem toetakelt met een vocoder. De bebaarde Zweed lijkt niet van het liedjes spelen te zijn, maar pielt tussendoor graag nog met de instrumenten die voorhanden zijn en lijkt ter plekke kleine experimentjes uit te voeren. Hierdoor kabbelt het optreden een beetje voorbij en lijkt hij zijn publiek uit het oog te verliezen. In 2007 stond Loney, Dear (toen nog met komma) ook al op de Avond van het Kippenvel (toen nog in Ekko), maar werd het een beetje overstemd door Patrick Watson. Ook vanavond zorgen deze muzikanten niet voor de nodige kippenvel. Die vond al veel eerder in de avond plaats.