Dansvoorstelling 'Co(te)lette', van Belgische choreografe Ann Van den Broek, is al aan het touren sinds vorig jaar oktober en zal nog te zien zijn maart en april in ons land. Afgelopen weekend was de voorstelling in Theater Kikker te zien.
tekst: Freyja van den Boom

foto: (c) Maarten Vanden Abeele

Het programmaboekje omschrijft het thema van de voorstelling als een zoektocht naar geestelijke en mentale bevrediging. Duidelijk is dat de grens tussen mens en vlees vervaagt zodat je op een gegeven moment niet meer weet of je naar vrouwen, of poppen van vlees zit te kijken.

Het overwegend vrouwelijke publiek wordt verwelkomd door de drie danseressen die op handen en voeten hun, in witte jurkjes geklede, kontjes aan het publiek laten zien. Grappige ritmische bewegingen worden steeds heftiger en erotischer. Het is alsof je als voyeur naar een schaamteloze performance zit te kijken die zich opwerkt naar een hoogtepunt waarvan echter de ontlading uitblijft. Weinig plezier of genot bij het kijken naar deze rauwe uitbeelding van seks. Als de dames klaar zijn doen ze een andere outfit aan en gaan op de verleiding/versiertour. De herhaling van de clichébewegingen (haar achterover, lachje) afgewisseld met hoe ze eruit zien op een onbewaakt moment, geeft een kritische blik op het hedendaagse leven van vrouwen.

foto: (c) Maarten Vanden Abeele

Het geheel met de kille TL-lampen en de lege muziek maakt Co(te)lette een ziekelijk experiment waarbij de vrouwen maar niet tot een hoogtepunt of verzadiging kunnen komen wat uitendelijk leidt tot waanzin en seksuele perversie. Het uitvergroten van houdingen en routines slaat door in de mishandeling van het naakte lichaam. De intensiteit zorgt ervoor dat je onbehaaglijk maar gebiologeerd zit te kijken naar wat deze vrouwen zichzelf aandoen. Rondrennend op hoge hakken in schril contrast met de zelfkastijding. Tot het einde toe ijdel waarbij je als toeschouwer hopend op een einde bijna wil schreeuwen: houd op, geef op. Maar nee. Waar de danseressen (lees: vrouwen) de kracht vandaan halen om zichzelf elke keer weer op te peppen om dezelfde handelingen uit te halen in het spel van aantrekking en afstotelijkheid. Pas als het voorbij is merk je dat je de hele tijd, je adem inhoudend, gespannen op je stoel hebt gezeten. Co(te)lette is verre van een veilige gemakkelijke voorstelling maar niet minder fascinerend. De naakte lijven, hun kracht en de emotie bij de danseressen afgemaakt met geweldige muzikale aankleding van Arne van Dongen. Industrieel om het menselijke vlees te illustreren. Vrouwen waar je je in het begin nog tot aangetrokken voelde of mee durfde te identificeren worden weerzinwekkend en meelijwekkende junkies en hoeren.

Co(te)lette is een vreselijke voorstelling. Herkenbaar, schockerend maar bloedmooi. Heftig. Heftig. Heftig.