Vliegboot Moederschip
De Utrechtse Wijkjury
2-2-2012 | theater |
De Utrechtse Wijkjury, een gevarieerd gezelschap bestaande uit 15 vrouwen van alle leeftijden met diverse achtergronden en interesses, bezoekt het komende seizoen twee Utrechtse theatervoorstellingen per maand. Afgelopen woensdagavond bezocht de Wijkjury een voorstelling van Hotel Modern in Theater Kikker; het originele en veelzijdige Vliegboot Moederschip.
De voorstellingen die de Wijkjury heeft bezocht – en gaat bezoeken – zijn afkomstig uit verschillende genres. Dans, theater, cabaret; meer tekstueel of meer visueel gericht, noem het maar op. Wat de jury zou vinden van Vliegboot Moederschip was niet te voorspellen; de creatieve, ietwat abstracte en duistere, maar zeker grappige voorstelling is uniek van aard. Na de voorstelling was er ruimte voor een gesprek met de vormgever: Herman Helle. De jury kreeg de kans haar mening over de voorstelling bloot te geven: niet alleen over de voorstelling, maar ook over de jury zelf.
Over de voorstelling
Dat de voorstelling iets had losgemaakt bij de vrouwelijke juryleden werd duidelijk uit de reacties en de vragen die gesteld werden. Wat centraal stond in dit kunstige optreden, deze apocalyptische revue, was de verloedering van de samenleving en het letterlijk kapotgaan van de beschaving op planeet Aarde. Dit sombere element werd er door iedereen uitgepikt. Sommigen herkenden de zwarte humoristische insteek, voor anderen domineerde de neerslachtige sfeer. Juist deze afwisseling maakte de voorstelling onderscheidend.
“Het is ingenieus bedacht. Die contrasten waren enorm. Wát een droge humor heeft u!”
Alles moet kapot, alles gaat dood. Dat leek een terugkerende gedachte te zijn. Metaforen werden ingezet en met dagelijks dingetjes en oude rommel werd de boodschap vertolkt. Gedetailleerd, ingenieus en creatief, dat was het zeker! Het verbaasde de jury dat dit gerealiseerd werd aan de hand van al die details. Ook het lichttechnisch aspect wekte verbazing en gaf een extra dimensie aan de hele show. Maker Herman Helle meende zelf ook dat de details en de opzet veel tijd hebben gekost. Op de vraag waar de inspiratie vandaan kwam om zo’n show te maken, antwoordde hij dat het begon met een centraal idee, een centrale boodschap. Dit breidde zichzelf eigenlijk uit. Stapje voor stapje, idee voor idee volgden er aanvullingen.
Deze versus andere voorstellingen
De Wijkjury heeft natuurlijk al meer voorstellingen bezocht dan deze en vergelijking is van belang. Ik vroeg hen wat deze voorstelling van andere onderscheidt. ‘Decor!’ Hoorde ik de eerste juryleden direct. Anderen hadden eerder nog geen ‘one man show’ gezien en vonden dat opvallend. Ze waren het allemaal redelijk eens dat de afwisseling tussen humor en de zwarte kant van het leven wel het meest bijzonder was en onderscheid maakte. Bij de start van de show werd meteen de aandacht getrokken; de mooie bloemen die met harde hand werden vernield. Alles moest kapot, en dat kwam steeds terug...
De vrouwen van de Wijkjury
Het is interessant om zo’n gevarieerde groep het theater te zien bezoeken, samen, als één jury. Ze zijn gevarieerd in elk opzicht: leeftijd, afkomst, persoonlijke smaak etc. Ook verschilt de duur dat zij in Nederland wonen behoorlijk. Als voorstellingen bezocht worden, hebben de vrouwen wel het idee dat zij het per persoon anders waarnemen of opvatten, maar dat kan ook meer aan persoonlijke voorkeuren liggen dan bijvoorbeeld culturele achtergronden. Persoonlijke associaties kunnen in de beoordeling meespelen. Een specifiek onderwerp of bepaalde benadering kan voor de één wat zwaarder en voor de ander wat minder zwaar wegen. In de tussenevaluatie voor ‘Keuze van de Wijkjury’ leek de keuze wel vrij unaniem rond één voorstelling te liggen. De vrouwen meenden dat ze redelijk overeenkwamen in smaak en beoordeling van de theaterstukken, maar het viel op dat ze hetzelfde mooi konden vinden om andere redenen. Of Vliegboot Moederschip kans maakt om ‘Keuze van de Wijkjury’ te worden moest nog een keer goed overwogen worden…. Of deze keuze uiteindelijk unaniem is, zullen we in juni te weten komen!
De juryleden maakten duidelijk dat ze de Wijkjury een belangwekkend en leuk initiatief vinden. Zonder deze groep zou de drempel om Nederlands theater te bezoeken nog te hoog zijn. Er werd expliciet gezegd dat de Wijkjury extra bijzonder is door de voor- en nabespreking bij een voorstelling. Dit is belangrijk. Op deze manier komen ze meer te weten over de intentie van de makers en vormgevers die betrokken zijn; dat maakt het leuker, interessanter en ook toegankelijker! Denkpatronen en achterliggende boodschappen zijn dan aanvankelijk duidelijker waardoor de voorstelling anders waargenomen wordt. Het is dan helder hoe iemand iets over wil brengen. Zonder deze besprekingen zou de Wijkjury het theater in- en uitgaan en er minder van mee naar huis nemen. Éen van de begeleiders van de Wijkjury meent ook dat het boeiend is om te zien welke houding de vrouwen aannemen tegenover theater en voorstellingen. De gesprekken zorgen daarnaast voor een open houding en dat is waar de Wijkjury voor staat.
Dit komt ook terug in haar oprichting. De vrouwen zijn persoonlijk en via via benaderd om deel te nemen als jurylid. Door persoonlijke contacten en lokale (culturele) voorzieningen hebben ze elkaar gevonden en zijn ze één geheel gaan vormen. Dit is de essentie van het idee.. wanneer ze niet persoonlijk waren benaderd, zou ook de drempel om aan de Wijkjury deel te nemen te hoog zijn en blijft de drempel om het theater te bezoeken óók bestaan…
De Utrechtse editie van De Keuze van de Wijkjury wordt georganiseerd door Theater Kikker, Stadsschouwburg, Vrede van Utrecht in samenwerking met Female Economy.
De voorstellingen die de Wijkjury heeft bezocht – en gaat bezoeken – zijn afkomstig uit verschillende genres. Dans, theater, cabaret; meer tekstueel of meer visueel gericht, noem het maar op. Wat de jury zou vinden van Vliegboot Moederschip was niet te voorspellen; de creatieve, ietwat abstracte en duistere, maar zeker grappige voorstelling is uniek van aard. Na de voorstelling was er ruimte voor een gesprek met de vormgever: Herman Helle. De jury kreeg de kans haar mening over de voorstelling bloot te geven: niet alleen over de voorstelling, maar ook over de jury zelf.
Over de voorstelling
Dat de voorstelling iets had losgemaakt bij de vrouwelijke juryleden werd duidelijk uit de reacties en de vragen die gesteld werden. Wat centraal stond in dit kunstige optreden, deze apocalyptische revue, was de verloedering van de samenleving en het letterlijk kapotgaan van de beschaving op planeet Aarde. Dit sombere element werd er door iedereen uitgepikt. Sommigen herkenden de zwarte humoristische insteek, voor anderen domineerde de neerslachtige sfeer. Juist deze afwisseling maakte de voorstelling onderscheidend.
“Het is ingenieus bedacht. Die contrasten waren enorm. Wát een droge humor heeft u!”
Alles moet kapot, alles gaat dood. Dat leek een terugkerende gedachte te zijn. Metaforen werden ingezet en met dagelijks dingetjes en oude rommel werd de boodschap vertolkt. Gedetailleerd, ingenieus en creatief, dat was het zeker! Het verbaasde de jury dat dit gerealiseerd werd aan de hand van al die details. Ook het lichttechnisch aspect wekte verbazing en gaf een extra dimensie aan de hele show. Maker Herman Helle meende zelf ook dat de details en de opzet veel tijd hebben gekost. Op de vraag waar de inspiratie vandaan kwam om zo’n show te maken, antwoordde hij dat het begon met een centraal idee, een centrale boodschap. Dit breidde zichzelf eigenlijk uit. Stapje voor stapje, idee voor idee volgden er aanvullingen.
Deze versus andere voorstellingen
De Wijkjury heeft natuurlijk al meer voorstellingen bezocht dan deze en vergelijking is van belang. Ik vroeg hen wat deze voorstelling van andere onderscheidt. ‘Decor!’ Hoorde ik de eerste juryleden direct. Anderen hadden eerder nog geen ‘one man show’ gezien en vonden dat opvallend. Ze waren het allemaal redelijk eens dat de afwisseling tussen humor en de zwarte kant van het leven wel het meest bijzonder was en onderscheid maakte. Bij de start van de show werd meteen de aandacht getrokken; de mooie bloemen die met harde hand werden vernield. Alles moest kapot, en dat kwam steeds terug...
De vrouwen van de Wijkjury
Het is interessant om zo’n gevarieerde groep het theater te zien bezoeken, samen, als één jury. Ze zijn gevarieerd in elk opzicht: leeftijd, afkomst, persoonlijke smaak etc. Ook verschilt de duur dat zij in Nederland wonen behoorlijk. Als voorstellingen bezocht worden, hebben de vrouwen wel het idee dat zij het per persoon anders waarnemen of opvatten, maar dat kan ook meer aan persoonlijke voorkeuren liggen dan bijvoorbeeld culturele achtergronden. Persoonlijke associaties kunnen in de beoordeling meespelen. Een specifiek onderwerp of bepaalde benadering kan voor de één wat zwaarder en voor de ander wat minder zwaar wegen. In de tussenevaluatie voor ‘Keuze van de Wijkjury’ leek de keuze wel vrij unaniem rond één voorstelling te liggen. De vrouwen meenden dat ze redelijk overeenkwamen in smaak en beoordeling van de theaterstukken, maar het viel op dat ze hetzelfde mooi konden vinden om andere redenen. Of Vliegboot Moederschip kans maakt om ‘Keuze van de Wijkjury’ te worden moest nog een keer goed overwogen worden…. Of deze keuze uiteindelijk unaniem is, zullen we in juni te weten komen!
De juryleden maakten duidelijk dat ze de Wijkjury een belangwekkend en leuk initiatief vinden. Zonder deze groep zou de drempel om Nederlands theater te bezoeken nog te hoog zijn. Er werd expliciet gezegd dat de Wijkjury extra bijzonder is door de voor- en nabespreking bij een voorstelling. Dit is belangrijk. Op deze manier komen ze meer te weten over de intentie van de makers en vormgevers die betrokken zijn; dat maakt het leuker, interessanter en ook toegankelijker! Denkpatronen en achterliggende boodschappen zijn dan aanvankelijk duidelijker waardoor de voorstelling anders waargenomen wordt. Het is dan helder hoe iemand iets over wil brengen. Zonder deze besprekingen zou de Wijkjury het theater in- en uitgaan en er minder van mee naar huis nemen. Éen van de begeleiders van de Wijkjury meent ook dat het boeiend is om te zien welke houding de vrouwen aannemen tegenover theater en voorstellingen. De gesprekken zorgen daarnaast voor een open houding en dat is waar de Wijkjury voor staat.
Dit komt ook terug in haar oprichting. De vrouwen zijn persoonlijk en via via benaderd om deel te nemen als jurylid. Door persoonlijke contacten en lokale (culturele) voorzieningen hebben ze elkaar gevonden en zijn ze één geheel gaan vormen. Dit is de essentie van het idee.. wanneer ze niet persoonlijk waren benaderd, zou ook de drempel om aan de Wijkjury deel te nemen te hoog zijn en blijft de drempel om het theater te bezoeken óók bestaan…
De Utrechtse editie van De Keuze van de Wijkjury wordt georganiseerd door Theater Kikker, Stadsschouwburg, Vrede van Utrecht in samenwerking met Female Economy.
