Dit najaar worden er maar liefst vier versies van Hamlet in het land opgevoerd. Om je als toneelgroep te onderscheiden moet je dus wel iets bijzonders te bieden hebben. Toneelgroep De Utrechtse Spelen doet dit door van Hamlet een moderne voorstelling te maken. Door met uitsluitend pas afgestudeerde acteurs te werken en de voorstelling te koppelen aan de dilemma’s van de moderne mens, probeert zij de klassieke tragedie over broedermoord, wraak en waanzin te vertalen naar deze tijd.
tekst: Annemieke Arendsen

foto (c) Sanne Peper

Qua setting is het geen ‘klassieke’ Hamlet-opvoering in De Paardenkathedraal. In de zaal staat een gigantische gelakte tafel. Deze dient als podium en decor. Naast deze tafel, een gordijn en een paar flessen wijn zijn er weinig rekwisieten en wordt vooral gebruik gemaakt van de verbeelding van de toeschouwer. De vijf acteurs spelen, behalve Hamlet en Claudius, allemaal dubbelrollen.

De voorstelling begint spectaculair. Na de bloederige moord op Hamlet's vader brengt diens moordenaar, Hamlets oom Claudius, een toost uit op Hamlet, met gruwelijke gevolgen. In het stuk wat daarop volgt zit de vaart er iets minder in en maken we kennis met Hamlet's pijn en dilemma’s. Hij zweert wraak op zijn oom en dit wraakplan zorgt voor een langzame vervreemding van zichzelf, zijn vrienden en zijn geliefde Ophelia. Gaf Hamlet eerst nog zijn papieren liefdesbrieven, als kussen, via de mond aan zijn geliefde, een paar scènes later wijst hij haar af en roept hij dat ze naar een ‘hoerentent’ moet gaan. Hamlet worstelt met depressies en existentiële levensvragen.

Het verhaal over de jonge prins Hamlet die wraak zweert voor de moord op zijn vader, past volgens de toelichting van De Utrechts Spelen goed bij de keuzes die je als mens anno 2010 moet maken en de eisen die de huidige generatie aan zichzelf stelt. Het stuk benadrukt dan ook Hamlet's vrije keus voor zijn daden. In het klassieke stuk is er Hamlet's vader die als geest aan hem verschijnt en hem opdraagt wraak te nemen op zijn moordlustige oom. Deze ‘geest’ spreekt nu via Hamlet zelf. Het is dan ook Hamlet zelf die zich  de onmogelijke taak stelt in zijn eentje het koninkrijk te redden. Dit leidt uiteindelijk tot een dramatische, in deze voorstelling mooi uitgewerkte, ontknoping met veel drama.

foto (c) Sanne Peper

In de voorstelling worden liefdes- en vechtscènes weergegeven door slow motion-achtige dansscènes. Deze doen absurdistisch wat abstract aan, wat de rest van de voorstelling niet is. Deze choreografie ziet er mooi uit, maar past niet echt bij de rest. Vanwege het sobere decor en de sobere kostuums moet de voorstelling het bijna alleen van het acteerwerk hebben, ook omdat er geen ‘backstage’ is en er vaak van rol gewisseld wordt. Niet de minste makkelijke opgave voor een beginnend acteur. Maar de meesten gaat het erg goed af. Floris Verkerk zet een menselijke Hamlet neer, waardoor je je inderdaad goed in hem kan verplaatsen. Shertise Solano switcht gemakkelijk en geloofwaardig, soms midden in scènes, tussen de rollen van Gertrude en Ophelia. Door het tijdloze van Hamlet leent het stuk zich altijd voor meerdere interpretaties.

Of je als kijker alles eruit haalt wat De Utrechtse Spelen je wil vertellen, valt misschien te betwijfelen. Maar ook zonder dat wordt er een inspirerende voorstelling neergezet.