Een zingende jongen met overslaande stem, breakdancende adolescenten, een douchende danser en meisjes met krullen in de wind: zomaar vier beelden uit de overvolle collagevoorstelling Hell on earth.

Het decor van Hell on earth straalt een vakantiesfeer uit. Op de muur, die aan de achterkant van de speelvloer staat, is een duikplank bevestigd, staat een parasol en groeit een plant. Een jongen boven op de muur vertelt hoe hij ruzie kreeg met zijn ouders en vervolgens door een schorpioen gebeten werd. Vooraan op het podium staat grote man met een kale kop en bomberjack, naast hem staat een nog grotere ventilator. In de muur is een douchecabine gebouwd. Danser Ronni Maciel stapt onder deze douche. En twee meisjes in identieke jurkjes rennen over het toneel. Onder de duikplank staan muzikanten Santiago Blaum (o.a. toetsen) en Kristina Lösche-Löwensen (viool en theremin) die live de muziek voor de voorstelling van Dorkypark verzorgen.

Kanaleneiland van Berlijn
Het gezelschap komt uit Berlijn en is een initiatief van de Argentijnse choreograaf Constanza Macras. Samen met dramaturg Carmen Mehnert maakt ze sinds 2003 dansvoorstellingen met documentaire theaterelementen. In Hell on earth werken ze met vaste performers als Ronni Maciel, Hyoung Min Kim en Tatiana Saphir, maar ook jongeren uit de Berlijnse wijk Neukölln dansen en spelen een grote rol in de voorstelling. De adolescenten, die in het Kanaleneiland van Berlijn wonen, waren ook de inspiratie bron voor het stuk.

Zowel de stoere als de kwetsbare kanten van deze jongeren komen naar voren, maar het wordt niet vormingstheaterachtig. Eén van de jongste jongens zingt een lied, zijn stem slaat telkens over omdat hij net de baard in keel krijgt. Later staat diezelfde jongen zijn ‘bijna’ leeftijdsgenoten uit te dagen in een breakdance batlle.

Gestileerde beelden
Macras is niet bang om de ongelikte danspasjes te laten passeren of valse noten ten gehore te brengen, maar ze weet ook gestileerde beelden te creëren.
Als de gigantische ventilator aan staat, zijn er vier meisjes in paarse jurkjes tegen de wind in gaan staan. Hun grote bossen haar waaien daardoor nog wilder. Maar er gebeurt altijd meer op het toneel: één van de andere performers (Denis Kuhnert) vecht tegen de wind in een indrukwekkende danssolo.

Een ander mooi beeld ontstaat als de man met bomberjack (Tonatiuh Diaz) met Tatiana Saphir danst. Hij tilt haar met liefde op en zij schuurt uitdagend tegen hem aan. Het beeld is zo mooi omdat ze beide qua uiterlijk geen stereotype dansers zijn: zij is niet flinterdun en hij heeft robuuste trekken door zijn kale kop en de kisten aan zijn voeten.

In Hell on earth gebeurt heel veel. De voorbij schietende performances worden ook nog afgewisseld met videobeelden. Doordat deze ratjetoe van stijlen ook nog eens ongepolijst is, denk je af en toe in een uit de hand gelopen middelbare schoolmusical te zijn beland. Maar dan wel in een hele inspiratie volle en vrolijkmakende versie daarvan.