Een leeg podium, met alleen een groot schoolbord. Een jonge vrouw (Matijević) met een witte panty met rode schoentjes komt op, en begint te vertellen. Hoe ze als klein meisje ‘The red shoes’ zag in 1984 en balletdanseres wilde worden. En hoe ze onder de indruk was van de Sam, de mascotte van de Olympische Spelen van dat jaar. ‘I am 1984’ wordt op de website van Festival aan de Werf omschreven als een pseudowetenschappelijke reis door het jaar 1984. Voor haar ‘geschiedenisles’ gebruikt Matijevic het schoolbord om de verbanden te visualiseren tussen haar persoonlijke ‘highlights’ uit het jaar. Door middel van pijlen en tekeningen worden Darth Vader, de Olympische Spelen, Steve Jobs, Ghostbusters en de finale van de Superbowl met elkaar verbonden.


Haar manier van vertellen doet een beetje denken aan het begin van de film ‘Amelie.’ Gebeurtenissen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben worden met elkaar in verband gebracht omdat ze bijvoorbeeld op dezelfde datum plaatsvonden, of op een andere, soms vergezochte manier gelinkt zijn aan elkaar. Zo wordt verteld hoe de Olympische Spelen in Sarajevo via een frisdrankreclame het leven van een klein meisje hebben beïnvloed. Het levert leuke vondsten op en het is mooi om te zien hoe ‘B.M.’ zoals de actrice naar zichzelf verwijst, haar tekeningen op het schoolbord een onderdeel van de performance maakt. Toch had ‘I am 1984’ eigenlijk wel iets meer actie kunnen gebruiken.

De voorstelling is een interessante mix van persoonlijke beleving en geschiedenis en zal voor iedereen die iets met de jaren ’80 heeft wel wat nostalgische herinneringen oproepen. Er gebeurt alleen niet zo veel op het podium, er is één actrice en een schoolbord als decor, waardoor B.M. in haar eentje de hele voorstelling moet dragen. Dat lukt niet altijd in z’n geheel, soms is de voorstelling iets aan de trage kant en mist de monoloog wat aan afwisseling en rode draad. Wel erg mooi is Matijevics voordracht van William Blakes gedicht ‘And did those feet in ancient time.’ Dit gedicht bevat de zinssnede ‘bring me my chariot of fire!’ wat weer verwijst naar de gelijknamige sportfilm uit de jaren ’80. Van de hak op de tak brengt je zo ook weer mooie inzichten. Ook de beschrijving van een interview met de wereldkampioen Pacman is goed gedaan. Mooie momenten dus, maar iets te weinig om deze momenten aan elkaar te vlechten tot een ècht boeiend stuk.