Het leven is een grap
La Vie C’est Drôle
27-1-2011 | theater |
Het leven is een grapje. En grapjes doen soms pijn. En dat is soms best lekker. Of toch niet? De Utrechtse theatergroep DOX toert de komende maanden door het land met haar nieuwe voorstelling La Vie C’est Drôle. De aftrap in Theater Kikker kreeg een staande ovatie. In een wervelend spel van theater en dans worden stereotypen uitvergroot, vooroordelen te kijk gezet en o ja, grappen gemaakt, natuurlijk.
tekst: Marie-José Vincent | foto's: Marjolijn van Dijk
Theatergroep DOX richt zich niet alleen op een breed publiek, maar zoekt ook nadrukkelijk aansluiting bij jongeren. Bij de voorbereiding van La Vie C’est Drôle is samengewerkt met leerlingen van het Amadeus Lyceum (Vleuten). Zij verzorgen het voorprogramma, genaamd ‘Circus Bizarre’. Hierbij wordt de bezoeker langs een verscheidenheid aan korte, vermakelijke, soms verontrustende acts geleid. Helaas schoot de capaciteit bij de (uitverkochte) première wel net tekort, waardoor enkele laatst wachten in de rij moesten worden teleurgesteld. Ook in de foyer was echter genoeg te beleven, met de interactieve installatie die met het gezelschap mee reist. Als bezoeker kon je bijvoorbeeld je gezicht door de computer laten ‘morfen’, of je symmetrische evenbeeld bekijken in een spiegelpaleis.

Na deze appetizers startte een 70 minuten durend spektakel in de grote zaal. De voorstelling ging charmant van start met een groep mime-spelers en een komisch ‘wie-ben-ik’-spelletje. Vervolgens kwamen de verschillende performances in rap tempo voorbij: van een levende touwtjespop tot dansmariekes en van mopperende handpoppen tot macho-apen. In de voorstelling wordt op humoristische wijze afgerekend met vooroordelen en dat is leuk. De boodschap wordt luchtig gebracht, op een manier die inderdaad toegankelijk is voor een breed publiek. Af en toe dreigt het geheel daardoor echter wat oppervlakkig te worden. Dat heeft ook te maken met een veelheid aan luide, uitbundige en soms schreeuwerige acts die in het begin wat overheersen. Wat afwisseling met ingetogen spel had ruimte kunnen bieden aan meer inhoud en verdieping. In de tweede helft van de voorstelling is dit gelukkig meer in balans. Met name de droevige travestiet die prachtig werd gespeeld, gevolgd door een mooie slotact, maken dat de voorstelling als geheel een blijvende indruk nalaat.

De charismatische acteurs zijn zorgvuldig gecast voor deze voorstelling die hen op het lijf geschreven is. Allen hebben ze een eigen ‘afwijkend’ trekje waarmee ze zich op het podium door de mangel laten halen. Maar vooral zijn ze ook gewoon mensen, of ze nu homo zijn, of een dikzak, een kut Marokkaan of een lilliputter. En allen hebben ze hun eigen gevoelens en onzekerheden. DOX maakt hiermee emanciperend theater dat veel mensen zal aanspreken.
SPEL & DANS: Hilco Froentjes, Arash Jabbarie, Jogchem Jalink, Alexa Hakkenbrak, Zouhair Mtazi, Wensley Piqué, Tessa Jonge Poerink, Kasper Scholten, Naomi St. Juste en Belinda van der Stoep | SPEL- & EINDREGIE: Marjan Barlage
tekst: Marie-José Vincent | foto's: Marjolijn van Dijk
Theatergroep DOX richt zich niet alleen op een breed publiek, maar zoekt ook nadrukkelijk aansluiting bij jongeren. Bij de voorbereiding van La Vie C’est Drôle is samengewerkt met leerlingen van het Amadeus Lyceum (Vleuten). Zij verzorgen het voorprogramma, genaamd ‘Circus Bizarre’. Hierbij wordt de bezoeker langs een verscheidenheid aan korte, vermakelijke, soms verontrustende acts geleid. Helaas schoot de capaciteit bij de (uitverkochte) première wel net tekort, waardoor enkele laatst wachten in de rij moesten worden teleurgesteld. Ook in de foyer was echter genoeg te beleven, met de interactieve installatie die met het gezelschap mee reist. Als bezoeker kon je bijvoorbeeld je gezicht door de computer laten ‘morfen’, of je symmetrische evenbeeld bekijken in een spiegelpaleis.
Na deze appetizers startte een 70 minuten durend spektakel in de grote zaal. De voorstelling ging charmant van start met een groep mime-spelers en een komisch ‘wie-ben-ik’-spelletje. Vervolgens kwamen de verschillende performances in rap tempo voorbij: van een levende touwtjespop tot dansmariekes en van mopperende handpoppen tot macho-apen. In de voorstelling wordt op humoristische wijze afgerekend met vooroordelen en dat is leuk. De boodschap wordt luchtig gebracht, op een manier die inderdaad toegankelijk is voor een breed publiek. Af en toe dreigt het geheel daardoor echter wat oppervlakkig te worden. Dat heeft ook te maken met een veelheid aan luide, uitbundige en soms schreeuwerige acts die in het begin wat overheersen. Wat afwisseling met ingetogen spel had ruimte kunnen bieden aan meer inhoud en verdieping. In de tweede helft van de voorstelling is dit gelukkig meer in balans. Met name de droevige travestiet die prachtig werd gespeeld, gevolgd door een mooie slotact, maken dat de voorstelling als geheel een blijvende indruk nalaat.

De charismatische acteurs zijn zorgvuldig gecast voor deze voorstelling die hen op het lijf geschreven is. Allen hebben ze een eigen ‘afwijkend’ trekje waarmee ze zich op het podium door de mangel laten halen. Maar vooral zijn ze ook gewoon mensen, of ze nu homo zijn, of een dikzak, een kut Marokkaan of een lilliputter. En allen hebben ze hun eigen gevoelens en onzekerheden. DOX maakt hiermee emanciperend theater dat veel mensen zal aanspreken.
SPEL & DANS: Hilco Froentjes, Arash Jabbarie, Jogchem Jalink, Alexa Hakkenbrak, Zouhair Mtazi, Wensley Piqué, Tessa Jonge Poerink, Kasper Scholten, Naomi St. Juste en Belinda van der Stoep | SPEL- & EINDREGIE: Marjan Barlage
Laura
28 januari 11
Leuk See!
Leuk See!
Mirjam
3 februari 11
leuk,..!!
leuk,..!!
Laura
2 maart 11
Ik ben er heen geweest met school en ik vond het echt heel leuk.
Ik ben er heen geweest met school en ik vond het echt heel leuk.
eevert jan
8 maart 11
ik ben dom
ik ben dom
anoniem
10 maart 11
leuk.
leuk.
anoniem
31 maart 11
grappig
grappig











