Vreemde intieme ervaring
Mighty Society 5
10-2-2008 | theater |In mightysociety5 gaat regisseur en conceptbedenker Eric de Vroedt op zoek naar de utopieën en dystopieën van de 21e eeuw. Als inspiratiebronnen dienden zowel filosofen en Larry Clark, als de persoonlijke verhalen van de acteurs. MS5 vraagt zich, onder andere, af wat jonge mensen van tegenwoordig nog raakt, maar weet ondanks een interessant uitgangspunt, uitgevoerd in een groots opgezette installatie, zelf niet altijd te 'boeiuh'.
tekst: Chris Geense
Nadat een grote groep jonge mensen wakker is geworden (na een nacht vol seks en drank?) vertrekt ieder van de groep naar zijn eigen kamer. Het publiek kan via een luik in de wand in de kamer spieken en zo ter plekke besluiten al dan niet naar binnen te gaan. Het duurt aanvankelijk even voor het publiek die drempel over durft, letterlijk en figuurlijk. Hoewel de publieksparticipatie beperkt blijft tot het minimum, krijgen sommige acteurs hun toeschouwers binnen door ze, dan maar, op de man af uit te nodigen.
En dan zit je daar, in iemands persoonlijke domein, iedere kamer een eigen thema, een andere sfeer, dicht op de huid van de bewoner die net zo min contact heeft met het daar aanwezige publiek als met zijn, laten we zeggen, huisgenoten, en dat kan knap ongemakkelijk worden. Vooral als je getuige bent van iemands pogingen om maar gezien en gehoord te worden; een poging waarin hij of zij faalt zodra er daadwerkelijk (kortstondig) contact wordt gelegd door de bewoners onderling.
Het dichtst in de buurt van een echte relatie komen notabene een robotman en een mensenmeisje, die elkaar met Japanse namen aanspreken, hoewel het meisje alleen Japans is dankzij uiterlijke kunstmatigheden en ondertussen ook gewoon aan het sms'en is met ene Gert-Jan. Deze kamer, het moet gezegd, is ronduit het meest interessant. De dialogen tussen mens en robot zijn scherp en gevat en triest in hun grappigheid (Robot: "Wil je er-over pra-ten." Mens: "Nee." Robot: "Ik luis-ter." Mens: "Dit is niet zo'n situatie waarin ik zeg dat ik er niet over wil praten maar dat ik dat toch wil dus dat jij moet aandringen!" Robot: "Kun je dat ge-voel spe-ci-fi-ce-ren"), en de link met de realiteit is op meerdere niveaus gelaagd.
Waar het deze oriëntaalse kamer niet aan ontbeert en de andere ruimtes wel, is houvast aan een duidelijk script en dito onderwerp. Het is erg prettig vertoeven in een kamer die, als een van de weinige, een eigen afgebakend dramatisch gegeven heeft, dat nog urgenter wordt als het in aanraking komt met een andere 'kamerinhoud'. De tegenstelling met de andere ruimtes bestaat daaruit, dat die soms overkomen als een zeer geslaagd project van studenten van de faculteit theater, en niet als een productie van een professioneel en kundig maker. Te vaak verzanden de dialogen/monologen in loos gebrabbel, die inhoudelijk een willekeurige indruk wekken zonder dat dat weer een bewuste keuze lijkt. Daardoor ga je helaas ook de afzonderlijke kamerbezoeken als te willekeurig ervaren.
Geëngageerd is het zonder meer. De installatievorm is bijzonder prettig, je zapt als publiek tussen onderwerpen en personages, en je bepaalt zelf de eventuele pauze. Sterker nog; je bepaalt zelfs je eigen aanvangstijd en bezoeksduur. Tekenend voor een generatie die snel verveeld raakt en de oplossing zoekt in een volgende prikkel. Eerdergenoemde kritiek daargelaten maakt mightysociety's open uitnodiging tot onbeschaamd en onbestraft voyeurisme, het bezoek een vreemde intieme ervaring die de moeite van het binnenvallen waard is.
tekst: Chris Geense
Nadat een grote groep jonge mensen wakker is geworden (na een nacht vol seks en drank?) vertrekt ieder van de groep naar zijn eigen kamer. Het publiek kan via een luik in de wand in de kamer spieken en zo ter plekke besluiten al dan niet naar binnen te gaan. Het duurt aanvankelijk even voor het publiek die drempel over durft, letterlijk en figuurlijk. Hoewel de publieksparticipatie beperkt blijft tot het minimum, krijgen sommige acteurs hun toeschouwers binnen door ze, dan maar, op de man af uit te nodigen.
En dan zit je daar, in iemands persoonlijke domein, iedere kamer een eigen thema, een andere sfeer, dicht op de huid van de bewoner die net zo min contact heeft met het daar aanwezige publiek als met zijn, laten we zeggen, huisgenoten, en dat kan knap ongemakkelijk worden. Vooral als je getuige bent van iemands pogingen om maar gezien en gehoord te worden; een poging waarin hij of zij faalt zodra er daadwerkelijk (kortstondig) contact wordt gelegd door de bewoners onderling.
Het dichtst in de buurt van een echte relatie komen notabene een robotman en een mensenmeisje, die elkaar met Japanse namen aanspreken, hoewel het meisje alleen Japans is dankzij uiterlijke kunstmatigheden en ondertussen ook gewoon aan het sms'en is met ene Gert-Jan. Deze kamer, het moet gezegd, is ronduit het meest interessant. De dialogen tussen mens en robot zijn scherp en gevat en triest in hun grappigheid (Robot: "Wil je er-over pra-ten." Mens: "Nee." Robot: "Ik luis-ter." Mens: "Dit is niet zo'n situatie waarin ik zeg dat ik er niet over wil praten maar dat ik dat toch wil dus dat jij moet aandringen!" Robot: "Kun je dat ge-voel spe-ci-fi-ce-ren"), en de link met de realiteit is op meerdere niveaus gelaagd.
Waar het deze oriëntaalse kamer niet aan ontbeert en de andere ruimtes wel, is houvast aan een duidelijk script en dito onderwerp. Het is erg prettig vertoeven in een kamer die, als een van de weinige, een eigen afgebakend dramatisch gegeven heeft, dat nog urgenter wordt als het in aanraking komt met een andere 'kamerinhoud'. De tegenstelling met de andere ruimtes bestaat daaruit, dat die soms overkomen als een zeer geslaagd project van studenten van de faculteit theater, en niet als een productie van een professioneel en kundig maker. Te vaak verzanden de dialogen/monologen in loos gebrabbel, die inhoudelijk een willekeurige indruk wekken zonder dat dat weer een bewuste keuze lijkt. Daardoor ga je helaas ook de afzonderlijke kamerbezoeken als te willekeurig ervaren.
Geëngageerd is het zonder meer. De installatievorm is bijzonder prettig, je zapt als publiek tussen onderwerpen en personages, en je bepaalt zelf de eventuele pauze. Sterker nog; je bepaalt zelfs je eigen aanvangstijd en bezoeksduur. Tekenend voor een generatie die snel verveeld raakt en de oplossing zoekt in een volgende prikkel. Eerdergenoemde kritiek daargelaten maakt mightysociety's open uitnodiging tot onbeschaamd en onbestraft voyeurisme, het bezoek een vreemde intieme ervaring die de moeite van het binnenvallen waard is.
Informatie
reactiesAanbevolen
Verslag
mightysociety 2 & 3
Recensie
Mightysociety 9
Tip
Mightysociety9
Verslag
Else
Interview
Joeri Vos
Recensie
Babyboom emotie
Interview
Eric de Vroedt
Tip
Mightysociety7
