Een tragedie, een interview dat in scène is gezet en een zinderende dans: de overvolle mightysociety over een gifdumping in Ivoorkust is de negende voorstelling in de reeks van Eric de Vroedt. Mightysociety 9, liefde in tijden van gifaffaires stond 20 t/m 24 september in Theater Kikker.
foto's (c) Sanne Peper


“Ik woon hier in een appartement in het...” “Ho, stop maar. Appartement vind ik veel te luxe klinken”, roept de regisseur. De Afrikaan Solo wordt geïnterviewd voor een vernieuwende televisieshow. Er wordt hem niet alleen een plaggenhut opgedrongen, ook een trui van aan elkaar genaaid afval en nog erger: de tv-ploeg dwingt hem een verhaal te verzinnen over zijn vrouw die een miskraam kreeg en dat allemaal vanwege de gifaffaire van Trafigura.

De gifaffaire
Mightysociety 9 is gebaseerd op de Probo Koala-affaire: het Nederlandse bedrijf Trafigura dumpte in 2006 chemisch afval op een vuilstortplaats in Ivoorkust. Eric de Vroedt is een theatermaker die met zijn toneelserie mightysociety ‘nieuw geëngageerd theater’ maakt. Deze term heeft hij zelf samen met een theatercriticus bedacht om zich te distantiëren van het moralistische engagement in de jaren 60 en 70. Hij wil geen goed en kwaad aanwijzen, maar mensen wel aan het denken zetten over verschillende actuele thema’s. In mightysociety 8 maakte hij een musical over Geert Wilders en in nummer 4 had hij het over globalisering. De serie bestaat uit tien voorstellingen.


De negende, dus alweer de één na laatste in de reeks, is een drieluik over de gifaffaire, maar ook over hoe westerlingen zich verhouden tot problematiek in Afrika. In het eerste deel wordt de rol van de media behandeld. Op grappige en pijnlijke herkenbare wijze willen de regisseur en geluidsman van Solo (Gustav Borreman) een stereotype zielige Afrikaan maken. De interviews worden opgenomen en gelijk groots geprojecteerd. Op die manier wordt de wat-moet-ik-hier-nou-weer-mee-houding van Borreman mooi close in beeld gebracht.

De Tragedie
Daarna volgt een persconferentie van de directeur van Trafigura, die uitloopt op een tragedie. Directeur Jason gespeeld door Martijn de Rijk probeert zijn vrouw Medea (Romana Vrede), die ook nog een links politica is, uit te leggen dat het helemaal niet zeker is dat al die mensen ziek zijn geworden van het door zijn bedrijf gedumpte gif. Maar er speelt ook nog een privékwestie: waar zijn hun kinderen? Medea dreigt er mee dat ze hen heeft laten spelen op een plek waar het chemische afval is gedumpt. Het is interessant om het probleem te bekijken door de ogen van ‘de dader’, maar door alle verschillende verwijzingen en lagen wordt het een ingewikkelde scène. Want Medea wil dat hij zijn foute dumping erkent, maar wil ook wraak nemen omdat hij is vreemdgegaan. Daarnaast staat de haat-liefde verhouding van de twee ook nog symbool voor de relatie van de westerse wereld met Afrika.


Het laatste deel is een duel tussen hiphopdanser Roché Miquel Apinsa en acteur Bram Coopmans, die hem met een rood hoofd probeert te volgen in zijn danstechnieken. Het fysieke einde is zinderend. Het spel van Coopmans is de hele voorstelling sterk: als regisseur, rechterhand van Jason en uiteindelijk als westerling die zijn verantwoordelijkheid neemt. Hij is de kapitein die de boot met chemisch afval naar Ivoorkust voer, maar ook de ontwikkelingswerker.

Actrice Mariana Aparicio Torres brengt als presentatrice en nieuwe vriendin van Jason een prettige luchtigheid in Mightysociety 9. Want het thema van de voorstelling is heftig. Als publiek ben je medeplichtig: jij hebt ook vooroordelen en jij ziet Afrika ook als een ‘ver-van-mijn-bed-show.’ Die gedachten maken het stuk interessant. Theatraal gezien gebeurt er ook heel veel, misschien wel te veel.