Home / theater / Viva la Naturisteraçion!

Festival a/d Werf 2011

Viva la Naturisteraçion!

6-6-2011 | theater | 
|
De titel van het stuk deed al iets vermoeden. De poster liet geen twijfel mogelijk: dit stuk gaat over naaktheid. Maar niet over het naaktlopen ansich, de blootcultuur of juist het functioneel naakt, nee. Het gaat hier om ideologisch naakt, een pleidooi, een manifest vóór naaktheid edoch naturalisme. Want kleren corrumperen.

foto (c) Sanne Peper (klik op de foto voor een vergroting)

In een drukke stationsrestauratie praat ik met Jeroen de Man van De Warme Winkel. Viva la Naturisteraçion! gaat over een groep idealisten die de alsmaar voortrazende, door Vooruitgang bezeten, de dood uitsluitende, overbevolkte, maar uiterst efficiënte samenleving, de rug toe keren. Zij streven naar een terugkeer naar de natuur, naar de verbintenis tussen lichaam en geest, de spelende mens, het leven als kunstwerk, naar een betere wereld!

Wat hebben jullie als uitgangspunt genomen voor deze voorstelling? Een onvrede met de huidige samenleving? Of puur de naturalistische ideologie?
Het idee ontstond nadat Joris Smit en ik tijdens een toneelcursus in Barcelona op stap gingen met een stel Britse meisjes. Het ging heel hard regenen, en bovenop een berg trokken we al onze kleren uit en riepen hand in hand; ‘Viva la Naturisteraçion! Daar wilde we een toneelstuk omheen maken, maar we wisten nog niet meteen hoe. Gewoon een Chekhov maar dan naakt? We zijn eerst gaan onderzoeken wat naturalisme eigenlijk is. Dat bleek veel interessanter te zijn dan naaktheid alleen te gebruiken als gimmick, als foefje.

Jeroen vertelt hoe ze begonnen zijn met het bezoeken van een naturistenbeurs ‘Zon en Leven’. Het bleek dat veel van de naturalistische ideologie (geheel onthouding, vegetarisme, tegen overbevolking en overconsumptie) afbrokkelde, om leden te behouden. Bovendien is het tegenwoordig onmogelijk om terug te keren naar de natuur (want wat is natuur precies?), naar een oerstaat. Daar hebben we met de groep veel deprimerende gesprekken over gehad. Wat moeten wij op deze voortdenderende planeet?

foto (c) Sanne Peper (klik op de foto voor een vergroting)

Zijn jullie vanuit dat deprimerende geven een tekst gaan schrijven? Of ontstond het stuk door middel van improvisatie?
We hebben bij De Warme Winkel een bepaalde methodiek: we gaan meteen vanaf het begin de vloer op. Tegelijkertijd vormt zich een studie over het onderwerp. Die twee lopen parallel totdat ze op een gegevenmoment samenkomen. Het is erg persoonlijk wat we doen. Nu ook zijn we als een stel onderzoekers aan de slag gegaan en we willen het publiek bij alles betrekken. Daarom stellen we ons heel open op tegenover ons publiek.

Hoe verloopt de interactie met het publiek?
Het is leuk; soms heb je heel lacherig publiek en soms is het publiek juist erg serieus. We doen niet meteen wat je verwacht bij onze voorstellingen. Daarom hebben we echt lovers en haters. Want ja, we maken gewoon geen toneelstukken. Mensen zijn getraind om te kijken volgens een bepaald stramien; wie heeft de hoofdrol? Maar ik heb bijvoorbeeld geen bepaalde ‘rol’ in dit stuk. Bij ons moet je anders kijken. Maar we zijn wel genereus naar het publiek toe. Het wordt uitgedaagd mee te doen, mee te denken, binnen het pallet van associaties die wij bieden, maar je kan hier je eigen ervaringen in meenemen. Als men dat niet inziet kom je van een koude kermis thuis.

foto (c) Sanne Peper (klik op de foto voor een vergroting)

Zijn jullie met de repetities meteen naakt begonnen?
Ja. We zijn eerst naar een naturistencamping gegaan, of eigenlijk meer een nudistencamping; breedbeeld televisies, veel zuipen en eten. Het was alleen heel koud, dus we waren niet naakt buiten. Op de eerste repetitie dag moesten we toch echt uit de kleren. We zijn in een halve kring gaan zitten en iedereen moest toen vertellen over zijn lichaam. Waarvoor hij/zij zich schaamde, waar hij/zij trots op was, hoe die littekens waren ontstaan. We stelden onszelf, ons lichaam opnieuw aan elkaar voor. Dat was erg mooi en emotioneel, want iedereen was volkomen kwetsbaar. Het is voor ons erg goed geweest, we hebben geleerd heel respectvol met elkaar en elkaars lichaam om te gaan.

Hoe sta je zelf achter het manifest? Zie jij een oplossing in een terugkeer naar de natuur?
Een kant-en-klare oplossing is er natuurlijk niet. En er is natuurlijk een grens tussen wat ik uitdraag op het podium en wie ik zelf ben. Maar we proberen in onze stukken wel een hoge mate van echtheid neer te zetten, en elke valsheid eruit te halen. Ik denk dat het ook niet interessant is in theater om oplossingen te geven. Dat is niet aardig naar je publiek toe, we moeten er juist samen uitkomen. Zo hadden we mens onze groep erg zware gesprekken, waarin we aan alles twijfelde en er niet meer uitkwamen. Maar ondanks dat, had ik toch zin om te gaan badmintonnen. Het deed me echt genieten om zo met je eigen techniek, maar ook met elkaar bezig te zijn: de spelende mens!

Aanbevolen

Tip

BIMBO

Tip

Nieuwjaarsduik

Verslag

Hanna

Tip

PROUD to be OUD - DUS

Recensie

Hell on earth

Recensie

I am 1984

Recensie

Hotel Eldorado speelt Finland

Recensie

Rail Gourmet